Featured

First blog post

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

post

Advertisements

విషకన్య

నేషనల్ బుక్ ట్రస్ట్ ( నే. బు. ట్ర) పబ్లిష్ చేసిన “విషకన్య” అనే మళయాళ అనువాద నవల గురించి ఇప్పుడు రాయబోతున్నాను. ఈ నవలలో విషకన్య అంటే ప్రకృతి . ఎస్. కె. పోట్టెక్కాట్ రచయిత. పి. వి. నరసారెడ్డి తెలుగులో అనువాదం చేశారు. భాషా రాష్ట్రాలుగా విభజించక ముందు కేరళ మూడు భాగాలుగా ఉండేది. తిరువాన్కూరు, కొచ్చిన్ మరియు మలబారు. ఈ నవలలో ఉండే కాలం మన దేశానికి స్వాతంత్ర్యం రాబోయే కొన్ని సంవత్సరాల ముందు జరిగింది. తిరువాన్కూరు ప్రాంతం లో నివసిస్తున్న పేద క్రిస్టియన్లు తమ తోటలని, కయ్యలని అమ్మేసి దూరంగా ఉండే మలబార్ చేరి అక్కడి కొండ ప్రాంతంలో నివాసం ఏర్పరచుకుంటారు. ఆ కొండలని వ్యవసాయ భూములుగా మార్చి బాగా సంపాదించాలి అనుకుంటారు. వాళ్ళ దగ్గర వున్న డబ్బులతో, చౌక ధర అని కొన్ని వందల ఎకరాల కొండ భూమిని కొంటారు.

రచయిత మలబార్ ప్రాంతం, అక్కడి ప్రజల జీవన విధానం గురించి ఎక్కువగా వివరించడం వలన ఇందులో ఉండే పాత్రల యొక్క వివరణ చాలా తక్కువగా ఉంటుంది. వర్కీ, మార్టిన్, ఆంథోనీ, అనికుట్టి, మాధవి, మరియమ్మ, పాల్, చెరియన్, కిటావు, కుంజీకృష్ణన్, వరీతకుంజీ…ఇలా ఒక ముప్పై మంది పేర్లు వస్తూ , పోతూ ఉంటాయి. కావున ఇందులో నవల చివరి వరకూ వుండే రెండు కథల గురించి రాస్తున్నాను.

1వ కథ : మార్టిన్ తన భార్య మరియమ్మ, మరియు పిల్లలతో కలిసి తిరువాన్కూరు నుండి మలబారు చేరి అక్కడ 200 ఎకరాలు కొంటారు. కొండల్ని దున్ని ,సాగు చేయడం చాలా కష్టం. మార్టిన్ కి పని చేయాలి అంటే బద్ధకం. అతను ఒక పని దొంగ. అక్కడ పని చేయడానికి మనుషుల కొరత కూడా ఉంటుంది. వర్షాకాలం వచ్చేసరికి మరియమ్మ ఒక్కటే కష్టపడి కేవలం 20 ఎకరాలు సాగు చేయగలుగుతుంది. ఆ పంటని కూడా అడవి పందులు నాశనం చేస్తాయి. అప్పటికే మలబార్ ప్రాంతం మొత్తం మలేరియా వ్యాధి వ్యాపించి ఉంటుంది. సరైన వైద్యం దొరక్క ఆ ప్రాంతంలోని పేదవాళ్లు తమ కుటుంబ సభ్యులను కోల్పోతారు. మరియమ్మ, ఆమె కూతురు కూడా మలేరియాతోనే మరణిస్తారు. చివరగా మార్టిన్ తన మూడేళ్ల కొడుకుని అక్కడే చర్చిలో వదిలిపెట్టి ఆంథోనీతో పాటు వరీతకుంజీ కి గల మైసూర్ లోని హోటల్ లో పనిచేయడానికి బయలుదేరతాడు.

2వ కథ: ఆంథోనీకి చిన్నప్పటి నుంచీ చర్చిలో పాస్టర్ అవ్వాలని ఉంటుంది. అందుకోసం బైబిల్ నియమాల్ని మరియు బ్రహ్మచర్యం పాటిస్తూ ఉంటాడు. కానీ మాధవి అతన్ని ప్రేమిస్తుంది. ఆంథోనీ మాధవితో దూరంగానే ఉంటాడు. కానీ ఒక సమయంలో ఆమెతో సంభోగంలో పాల్గొనవలసి వస్తుంది. ఆ తర్వాత ఆంథోనీ కి ఎంతో ఇష్టమైన అనికుట్టి అనే అమాయకపుపిల్ల మరణిస్తుంది. మాధవితో చేసిన తప్పే దీనికి కారణం అని అతను భావిస్తాడు. తర్వాత ఒకరోజు రాత్రి ఆంథోనీ లేని సమయంలో అతని ఇంటికి వచ్చిన మాధవిని వర్కీ పొందాలి అని ప్రయత్నించి ఆమె చేతిలో మరణిస్తాడు. ఎవ్వరూ లేని ఆంథోనీని చిన్నప్పటి నుంచి పెంచిన అతని బాబాయి చెరియన్ దొంగ వ్యాపారం చేస్తూ పోలీసులకి చిక్కుతాడు. ఇంక వీటి నుంచి దూరంగా వెళ్లాలని ప్రయత్నించిన ఆంథోనీ మైసూర్ హోటల్ లో పనిచేయడానికి ఒప్పుకుంటాడు.

చెరియన్, మార్టిన్ లాగే చాలా కుటుంబాలు తిరువాన్కూరు నుండి మలబార్ కి వలస వస్తాయి. అడవి జంతువులు పొలాల్ని నాశనం చేస్తాయి. మలేరియా సోకి ప్రాణాలు పోగొట్టుకుంటారు. పేదరికం వలన కొంతమంది చట్ట వ్యతిరేక పనులు చేసి జైలుకి వెళతారు. ఇలా ఇక్కడి ప్రకృతితో తలపడి… ఓడిపోయి చివరికి తిరువాన్కూరు వెళ్ళడానికి ప్రయాణ ఖర్చుల కోసం వాళ్ళు కొన్న వందల ఎకరాలని అక్కడి జమీందార్ నిర్ణయించిన ధరకి అమ్ముకోవాల్సిన పరిస్థితి వస్తుంది.

మరో ఉపకథ ఏమిటంటే, పాల్ అనే వ్యక్తి చేతికి ఉంగరాలు, బంగారు వాచ్ మరియు ఆరు వేల రూపాయల డబ్బుతో తో మలబార్ కి వస్తాడు. 3 వేలకు వందల ఎకరాల భూమిని కొంటాడు. 5 వేలు వ్యవసాయం మీద ఖర్చు చేస్తాడు. కానీ పంట చేతికి వచ్చేసరికి అతని ఆరోగ్యం మలేరియా వలన క్షీణిస్తుంది. ఎంతో కళ గా వచ్చిన తను చివరికి తన పొలం మొత్తాన్ని ప్రయాణ ఖర్చుల కోసం ౩౦౦ రూపాయలకి జమీందారు కి అమ్మి తిరువాన్కూరు కి ప్రయాణం అవుతాడు.

ఒక వైపు ప్రకృతి తన సహజ సౌందర్యం తో ప్రజలని ఆకర్షించి మరో వైపు తన కౌగిట బంధించి హతమారుస్తుంది. మాధవి ద్వారా రచయిత ఈ స్వభావాన్ని మనకి చెప్తారు. ఆంథోనీ అక్కడి ప్రకృతిని మరియు మాధవిని తన మనసులో ఒక “విషకన్య” తో పోల్చుకుంటూ ఆ మలబార్ అడవుల్ని వదిలిపెట్టడం తో ఈ నవల ముగిస్తుంది.

About Ram( Tamil Director)

నాకు తెలిసి చాలామంది “కట్రదు తమిళ్” ని ద్వేషించారు, అలాగే “తంగ మీంగల్” ని కూడా చాలా మంది ద్వేషించారు. ఈ రెండింటినీ ద్వేషించినప్పటికీ “తరమణి” ని మాత్రం ప్రేమించారు. ఎందుకు?

ఎందుకంటే “తరమణి” ని తీసిన రామ్ “కట్రదు తమిళ్” “తంగ మీంగల్” తీసినప్పటి కంటే చాలా పరిణితి చెందాడు. “పరిణితి” అనే పదం చాలా సాధారణంగా ఉపయోగించేదే. కానీ ఇక్కడ నేను “పరిణితి” అనే పదానికి బదులు వేరే పదాన్ని వెతకాలనుకున్నాను.ఏ పదం పెట్టాలి? కాస్త ఆలోచించనివ్వండి.

బాగా ఆలోచిస్తే , రామ్ అనే వ్యక్తి నేను,నువ్వు కాదని బాగా అర్థం చేసుకున్నాను. అతను “కట్రదు తమిళ్” చేసినప్పుడు ( అంటే ఆ సినిమా ఆడుతున్న సమయంలో) ఇంటర్వ్యూ లలో ఒకవైపు అబ్దుల్ కలాం ని, గ్లోబలైజేషన్ ని మరో వైపు కమ్యూనిస్టులను బాగా తిట్టాడు. మాములుగా ఒక వ్యక్తి అటు నరేంద్ర మోడీ ని అతని అనుచరులను తిట్టి , మరోవైపు సీతారాం ఏచూరి ని కూడా తిడితే ఏమంటాం ? కాస్త mad అని అంటాం.

ఇంకోవైపు నుంచి రామ్ విరక్తి చెందిన వాడి లాగా అనిపిస్తాడు. ఎవడైతే ఈ ప్రపంచం దేనీ మీద ఆధారపడలేదు అని కనుగొంటాడో వాడిలా. “అంగడి తేరు” సినిమాలో జిగేలుమనే శరవణ స్టోర్స్ వెనక వుండే చెరసాల వంటి జీవితాన్ని వదిలించుకొని వేరే జీవితాన్ని గడపడానికి ప్రయత్నించిన “లింగు” లా. అంటే ఒక జీవితం తప్పించుకోవాలని తీవ్రంగా ప్రయత్నించి ,కష్టమైనప్పటికీ మరో జీవితం లోకి అడుగుపెట్టడం.

రామ్ మనసు చాలా ఆందోళనలతో నిండిపోయింది. ఈ ప్రపంచంలోని చాలా విషయాలపై అతనికి కోపం. అందుకే తనకు తానుగా సిటీ అంతా తిరగడం, బీచ్ ఇసుకలో ప్రేమించే జంటలను వేటాడటం,చిల్లర ఇవ్వలేదని రైల్వే ఉద్యోగిని చంపడం,అమ్మాయి వక్షోజాలను నొక్కడం. ఇవన్నీ టచ్ చేయడానికి ఎవరు ధైర్యం చేయగలరు? ఒక్క రామ్ తప్ప. క్లుప్తం గా చెప్పాలంటే, తను సొంత ప్రపంచం లో ఏం చేయదలుచుకున్నాడో, అది తన కథానాయకుడి ద్వారా చేశాడు.

“తంగ మీంగల్” రామ్ యొక్క 2 వ చిత్రం. “కట్రదు తమిళ్” కి సీక్వెల్ మాదిరి వుంటుంది. రామ్ ఈ సారి ప్రభాకర్ ద్వారా కాకుండా , కల్యాణి ద్వారా మనకు కనపడుతాడు. కూతురి చదువుకి ఫీజు కట్టలేని తండ్రి పట్ల సానుభూతి చూపాలనుకున్నాడు. అలాగే డబ్బు కోసం ఒక ఫారినర్ తో కలసి పురాతన ఆయుధం కోసం వెతికే ఒక లోఫర్ పట్ల కూడా సానుభూతి చూపాలనుకున్నాడు. తను కోపం తో, madness తో ఏదైతే చేశాడో వాటి మీద మీరూ సానుభూతి చూపించాలనుకున్నాడు.

రామ్ mad కావచ్చు, కానీ నిజాయితీ లేని వాడు కాదు.తను ఏదైతే నమ్ముతున్నాడో అదే చెబుతున్నాడు. అతను శంకర్ లా, “శివాజీ” లో తమిళ సంసృతిని, అమ్మాయిల వేషధారణను పొగిడి ,మళ్ళీ ఎటువంటి సంకోచాలు లేకుండా అదే అమ్మాయిని “వాజీ- వాజీ “ పాటలో సెమిన్యూడ్ డ్యాన్స్ చేయడాన్ని అంగీకరించే రకం కాదు.
రామ్ నిజాయితీపరుడు,సిన్సియర్ కానీ mad. అతని సినిమాలను అభినందించాలంటే అతని madness ని ఎంతో కొంత అర్థం చేసుకొని వుండాలి. కనీసం అతని సినిమా చూస్తున్నంత సేపైనా మిమ్మల్ని మీరు “mad” గా ఉంచుకోండి.అతను బ్రతకుతెరువు కోసం మాత్రమే ఫిల్మ్ మేకర్ కాలేదు. అతనికి సన్నివేశాలు ఎలా రాయాలి, వాటిని ఎలా తీయాలి బాగా తెలుసు.మొత్తానికి ఒక సినిమా ఎలా తీయాలి అనేది అతనికి బాగా తెలుసు. ఒక ఆడియన్స్ గా మీరు బాక్సాఫీస్ వద్ద 120 రూపాయలు చెల్లించి సినిమా హాల్ లోకి ఎంటర్ అయ్యాక, మీకున్న మీ శాస్త్రీయ,హేతువాద నరాన్ని 180 నిముషాలు వదిలేస్తె, రామ్ అతని వెచ్చని,అద్వితీయమైన వెర్రితనాన్ని(madness) మీకు అందిస్తాడు. ఈ విధంగా చూపగల తమిళ్ ఫిల్మ్ మేకర్స్ ఎవరూ లేరు. బాలా కూడా దరిదాపుల్లోకి రాలేడు.

“తరమణి” అనేది రామ్ తొలి సినిమా విడుదలైన 9 సంవత్సరాల తర్వాత అతని లో ఒక చెప్పుకోదగిన చేంజ్. కానీ, ఇది ఒక చిన్న చేంజ్ మాత్రమే. ఇప్పుడు అతను షార్ట్ స్కర్ట్స్ వేసుకున్న ఆడవాళ్ళను ను గౌరవిస్తాడు.పబ్ లకి వెళ్ళే ఆడవాళ్ళను కూడా గౌరవిస్తాడు. అలాగే క్షణికమైన ఆవేశాల కోసం “నీతి” (మోరల్స్) తప్పే ఆడవాళ్ళను కూడా క్షమిస్తాడు.

అంటే , రామ్ మారిపోయాడా? ఇంకా సూటిగా చెప్పాలంటే ,రామ్ తన madness ని నయం చేసుకున్నాడా ?. “అతను షార్ట్ స్కర్ట్స్ వేసుకున్న ఆడవాళ్ళను గౌరవిస్తాడు” అంటే దీని అర్థం తను గౌతం మీనన్ అయ్యాడని కాదు. షార్ట్ స్కర్ట్స్ వేసుకున్న ఆడవాళ్ళు ,ఇప్పటికీ అతనికి “షార్ట్ స్కర్ట్స్ వేసుకున్న ఆడవాళ్ళు” మాత్రమే. వాళ్ళు తన ప్రపంచం లోని ఆడవాళ్ళతో సమానం కాదు. ఫైనల్ గా, తనకు తాను ( ప్రభునాథ్ is రామ్ in తరమణి) ఈ క్రింది ప్రశ్నలు అడగకుండా ఉండలేకపోతాడు. ఆడవాళ్ళు మగవాళ్ళను ను పబ్లిక్ గా హగ్ చేసుకుంటే అతను అసౌకర్యం గా ఫీల్ అవుతాడు. అంటే, దీని అర్థం అతను “కట్రదు తమిళ్” లో మాదిరిగా గన్ తో చంపుతాడు అని కాదు. అతను కేవలం ఆ ఒక్క విషయానికి మాత్రమే అసౌకర్యం గా వున్నాడు అని అర్థం. అతనికి ఒక వివరణ కావాలి. ఒక వివరణ ఇచ్చినప్పటికీ కూడా అతనికి ఇంకా కోపం ,mad. ఏదైతో నిజమో, దానితో మాత్రమే శాంతి పొందుతాడు. ఇంకా రామ్ తన madness తో శాంతిని నిర్మించాడు కూడా.

కాబట్టి, చాలా మంది “కట్రదు తమిళ్” “తంగ మీంగల్” రెండింటినీ ద్వేషించినప్పటికీ “తరమణి” ని మాత్రం ప్రేమించారు. ఎందుకంటే, రామ్ చివరికి తనకు mad వున్నదని గుర్తించాడు. అతని లో వున్న నయం చేయలేని ఆ madness కి ,అతని సినిమాలు సమాధానాలుగా మారాయి. ప్రజలు తన madness కి సానుభూతి చూపాలని అతను కోరుకున్నాడు, అలాగే మీ నుండి ఆ చిన్న సానుభూతి కోసం మీ గుడిలో గన్ పట్టుకోవలసిన అవసరం లేదని కూడా తెలుసుకున్నాడు . చక్కని మాటలతో రాసే ఒక సమాధాన లేఖ కూడా ఆ పని చేయగలదని ఇప్పుడు అతనికి తెలుసు.

This article was written by G Waugh.
తెలుగు స్వేచ్ఛానువాదం: దత్తు

(“కట్రదు తమిళ్” ను “డేర్” అని, “తరమణి” ని అదే పేరు తో తెలుగు లోకి డబ్ చేశారు. “అంగడి తెరు” ని “షాపింగ్ మాల్” పేరు తో డబ్ చేశారు).

జూలై మాసపు లోయ

ఈ ఉదయాలు
వాటి తదుపరి సాయంత్రాలు…
ఇవి దూరంగా ఉండే ఆ సన్నని దిక్కుల
వల్ల ఏర్పడ్డ ప్రతిబింబాలు…

అటు వేసవి ఇటు శీతాకాలం కాని
ఈ జూలై లో
కేవలం వర్షం
లేకపోతే ఎండ.
కొన్ని సమయాల్లో ఇంద్రధనుస్సును
సృష్టించడానికి
ఈ రెండూ కలిసిపోతాయి.

కొన్నిసార్లు పొగమంచు
కిటికీ అద్దంలో మరియు
నా మనస్సులో ఉండిపోతుంది.
మీరు చూడాలని ప్రయత్నించగానే
అది అదృశ్యం అయిపోతుంది.

దిగువ పెదవులు చేసే
సంచలనాల ద్వారా మేఘాలు
మాట్లాడుకుంటున్నాయి…
ఉద్వేగానికి లోనయిన
మా అమ్మ లాగా…

పై కవిత Mohit Payal రాసిన ” The Valley in July” కి తెలుగు అనువాదం. English version ని కింది లింక్ లో చదవొచ్చు.

https://www.instagram.com/p/B0JBk7UHNe2/…This content isn’t available right nowWhen this happens, it’s usually because the owner only shared it with a small group of people, changed who can see it or it’s been deleted.

20,23 W

అధ్యాయం -2
23W

నేను దిగవలసిన స్టాప్ వచ్చింది. పైన పెట్టిన లగేజి తీసుకొని నడుస్తూ 20 సీట్ వైపు చూశాను. తను నిద్రపోతూ వున్నాడు. రాత్రి తను రిజైన్ చేయడం,జాబ్ మారడం గురించి ఫోన్ లో తన ఫ్రెండ్ తో అరుస్తూ మాట్లాడాడు. ఆ తర్వాత కూడా ఫోన్ చూస్తూ కూర్చొన్నాడు తప్పితే …తొందరగా నిద్రపోలేదు. ఇప్పుడు కండక్టర్ వేసిన లైట్ల వలన మెలకువ వస్తుంది అనుకున్నా, కానీ తను మంచి నిద్రలో ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది.

తెలిసిన వ్యక్తికి చెప్పకుండా వెళుతున్నట్లుగా ఉంది…నాకు. ఫుట్ బోర్డ్ దగ్గర మళ్ళీ తన సీట్ వైపు చూశాను. తన కళ్ళు ఇంకా మూసుకునే ఉన్నాయి. నేను వెళుతున్నట్టు తనకు తెలియదన్న దిగులుతోనే దిగేశాను.

నాన్న నాకోసం స్టాప్ దగ్గర వెయిట్ చేస్తూ వున్నాడు. నాన్న బైక్ లో ఇంటికి చేరాను. బైక్ సౌండ్ విని ఇంట్లో వున్న దివ్య లగేజీ తీసుకోవడానికి గేట్ దగ్గరికి వచ్చింది.అమ్మ పూజలో బిజీగా వున్నట్లు వుంది.

“ఏం అక్కా… ముఖం చాలా డల్ గా వుంది. బస్సులో నిద్ర రాలేదా?“ అని దివ్య అడిగింది.
“సీటర్ కదా!సరిగా నిద్రపట్టలేదు” అనే సరికి..
“ముందుగానే బుక్ చేసుకుంటే స్లీపర్ లోనే దొరికేవి…లాస్ట్ మినిట్ లో చేసుకుంటే ఇలాగే రావాలి” అని నాన్న… నేను ఎప్పుడూ ఇలాగే చేస్తానని అర్థం వచ్చేలా అన్నారు.

స్నానం చేసి ఫ్రెష్ అయ్యి వచ్చేసరికి అమ్మ హారతి ఇస్తూ వుంది. తనకి దేవుని మీద చాలా నమ్మకం. ఎటువంటి కష్టాలైనా , బాధలైనా దేవుడు తీర్చగలడని …చాలా చిన్న వయసు నుంచే పూజలు చేయడం అలవాటు చేసుకుంది. కానీ తన కూతుళ్లయిన మా ఇద్దరికీ మాత్రం తన లాగా పూజలు చేసే అలవాటు రాలేదు. అమ్మ టిఫిన్ పూరీలు చేసింది. నాకు మాములుగా దోశలు అంటే చాలా ఇష్టం. కానీ ఈ రోజు బైక్ లో వస్తున్నప్పుడు టిఫిన్ బండి దగ్గర పూరీలు చూసి… తినాలి అనిపించింది. నాకు ఇష్టమని, వచ్చిన ప్రతిసారీ మంచి దోశలు వేసే అమ్మ, ఈ రోజు పూరీలు చేసేసరికి “నా మనసులో అనుకుంది, తనకు ఎలా తెలిసిందా?” అనిపించింది. కానీ బయటికి చెప్పలేదు. నా ఇష్టాయిష్టాల గురించి తనకి తెలిసినంతగా వేరే ఎవరికీ తెలియదు . అందుకే రాహుల్ గురించి, అతనితో బ్రేక్ అప్ గురించి కేవలం అమ్మకి మాత్రమే చెప్పాను.

దివ్య నాకు దగ్గరగా కూర్చొని తన మొబైల్ లో చూసుకుంటూ “ నేను అన్ని ఫోటోలు పెట్టాను ఇన్స్టా గ్రామ్ లో. కనీసం ఒక్కటైనా చూశావా నువ్వు?. ఒక్క లైక్ కూడా చేయలేదు” అని అడిగే సరికి నేను నవ్వుతూ “ టిఫిన్ చేసిన వెంటనే, నువ్వు పెట్టిన ప్రతి ఫోటోకి లైక్ కొడతాను” అన్నాను… దానికి తను “అడిగి లైక్ లు కొట్టించుకోవాల్సిన అవసరం నాకు లేదు” అంది. తర్వాత అమ్మ, నేను దివ్య ముగ్గురం కూర్చొని చాలా సేపు మాట్లాడుకుంటూనే ఉన్నాం. తర్వాత అమ్మ , మధ్యాహ్నం భోజనం ప్రిపేర్ చేయడానికి కిచెన్ లోకి వెళ్ళింది. కొద్దిసేపు నేను కూడా తనకి వంటలో సహాయం చేశాను.

తర్వాత దివ్య టీవీ పెట్టుకొని మ్యూజిక్ చానెల్ లో పాటలు చూస్తూ కూర్చొంది. బయటకు వెళ్ళిన నాన్న వచ్చేసరికి అమ్మ అందరినీ భోజనాలకి పిలిచింది.నేను కూడా ఆ పాటలు చూస్తూ భోజనానికి కూర్చొన్నాను. ఇప్పుడు వస్తున్న పాటలో లిరిక్స్ , సాహిత్యం బాగానే ఉన్నాయి. కానీ ఆ హీరో యే…హీరోయిన్ శరీరాన్ని ఎక్కడ పడితే అక్కడ తాకుతున్నాడు. పట్టుకొని నొక్కుతున్నాడు. అది ఒక రొమాంటిక్ సాంగ్ అన్న ఫీలింగే కలగలేదు. ఎందుకో ఇటువంటి పాటలు అస్సలు చూడబుద్ది కాదు నాకు. తినేటప్పుడు అయితే, మరీ కష్టం. కడుపులో దేవినట్టు అనిపిస్తుంది. అందుకే నేను సినిమా పాటలు వింటాను తప్పితే, వాటి వీడియో లు అస్సలు చూడను. ఎక్కువ సేపు ఆ పాటను చూడబుద్ధి కాక పక్కనున్న రిమోట్ తీసుకొని టీవీని ఆఫ్ చేశాను.

దివ్య నా వైపు కోపం చూస్తూ

“ఎంత మంచి రొమాంటిక్ సాంగ్ అది. నాకు చాలా ఇష్టం… అయినా, అందరూ చూస్తున్నపుడు , నీకు టీవీ ఆఫ్ చేయాలని ఎలా అనిపిస్తుంది?” అని నా చేతిలో వున్న రిమోట్ తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించింది. కానీ అది కుదరలేదు. పక్కనే వున్న తన ఫోను తీసుకొని యూట్యూబ్ లో అదే పాట పెట్టి నా వైపు కనుబొమ్మలు ఎగరేస్తూ చూసింది.

మా ఇద్దర్ని గమనిస్తున్న నాన్న నాతో..
“చెల్లెలుతో ఇంకెన్ని రోజులు గొడవపడతావు. ఈ ఇయర్ పెళ్లి చేసుకుంటే ఇవన్నీ కుదరవులే “ అని నా పెళ్లి కోసం తను చేస్తున్న ప్రయత్నాల గురించి చెప్పాలనుకున్నాడు. నేను ఏమి మాట్లాడకపోయే సరికి మళ్ళీ తనే “ ఈ సంవత్సరం అయినా ఒకే చెప్తావా ? లేక.. ఇంకా ఆలోచించాలి అంటావా?” అని కాస్త సీరియస్ గానే అడిగాడు.

నా నుంచి ఎటువంటి సమాధానం రాలేదు.

“నువ్వు … ఎవరి మాట విన్నావు కనుక” అని కోపంతో గబగబా తింటున్నాడు నాన్న.
“ఏంటండీ మీరు..కాస్త నిదానంగా తినండి” అని నాన్నకి సర్దిచెప్పబోయింది అమ్మ . నాన్న అమ్మవైపు కోపంగా చూశాడు. “మీరు కోపంగా ఉంటే జరిగిపోతోందా పెళ్ళి? దానికి నచ్చినప్పుడే చేయడం మంచిది. మీరు కంగారుపడి తనను ఇంకా ఇబ్బంది పెట్టొద్దు” అని నా తరపున మాట్లాడింది. ఏ విషయంలోనైనా ఆమ్మ నాకు సపోర్ట్ గానే మాట్లాడుతుంది. నాకు ఎక్కడా ఇబ్బంది కలగకుండా చూస్తుంది. అలాగే ,నా కోసం నాన్నకి వ్యతిరేకంగా మాట్లాడటానికైనా భయపడదు.

అమ్మా, నాన్న ఇద్దరూ నా పెళ్లి విషయం గురించి గొడవ పడుతున్నారు.. నేను ఊరికే కూర్చొన్నాను తప్పితే, ఏమీ మాట్లాడలేదు… దివ్యమో, నా వల్లే గొడవ జరుగుతున్నా .. నేను మౌనంగా… ఏమీ పట్టనట్టు వుండటం వలన…నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఉంది. నేను ఇంటికి వచ్చిన ప్రతిసారీ ఇటువంటివి సాధారణం అయిపోయాయి.

సాయంత్రం బయట వరండాలో కూర్చొని పాటలు వింటున్నాను. ఆ 20 సీట్ అబ్బాయి గురించి ఆలోచన మరీ ఎక్కువైంది. అసలు ఉదయం నుంచి తన ఆలోచనలు వస్తూ …పోతూ …ఉన్నాయి..కానీ ఇంత దీర్ఘం గా , ధృఢంగా లేవు. అతను దిగవలసిన స్టాప్ లోనే దిగాడా?? లేక అలాగే నిద్రపోయి, తర్వాత స్టాప్ లో దిగాడా? …ఆ పోస్టును ఎందుకు అంత తదేకంగా చూస్తూ వున్నాడు?… అతనికి ఎందుకు అంత నిలకడ లేని మనస్తత్వం?… నిజంగానే జాబ్ రిజైన్ చేస్తున్నాడా??… ఇలా ఎంతసేపు ఆలోచించినా… నాకు ఎలాంటి సమాధానాలు దొరకవని తెలుసు. కానీ…ఇంట్లో అంతసేపు గొడవ జరుగుతున్నా…పెద్దగా పట్టించుకోని నేను, కనీసం పేరు కూడా తెలియని అతని కోసం ఎందుకు ఇంతలా ఆలోచిస్తున్నానో అర్థం కాలేదు.

*********.** *************

20

కండక్టర్ నేను దిగవలసిన స్టాప్ పేరు అరుస్తూ వుంటే, సడెన్ గా మెలకువ వచ్చింది. బస్సు ఇప్పుడే టౌన్లోకి ఎంటర్ అవుతూ వుంది. ఇంకా ఐదు నిమిషాలు పడుతుంది దిగడానికి. 23W సీట్ వైపు చూశాను. తను లేదు అక్కడ. “నాకు చెప్పకుండా వెళ్ళిపోయిందా?”అనిపించింది… కాస్త బాధ కూడా కలిగింది, తనకు నాకు యే పరిచయం లేకుండానే…

బస్సు దిగేసరికి నా కోసం అరుణ్ వెయిట్ చేస్తూ వున్నాడు. ఇంటికి వెళ్ళే దారిలో, నాన్న పొలం పని మీద ఊరికెల్లాడని చెప్పాడు. నేను పళ్ళు తోముకొని… టిఫిన్ చేసి… ప్రశాంతంగా బెడ్ రూమ్ లోకి వెళ్లి నిద్రపోయాను. రాత్రి సరిగా నిద్ర లేదు కాబట్టి… ఇప్పుడు హ్యాపీగా పట్టింది.

మధ్యాహ్నం భోజనం చేయడానికి అమ్మ నిద్ర లేపెంత వరకూ మెలకువ రాలేదు. అరుణ్ అప్పటికే టీవీలో ఏదో సినిమాని చాలా ఇంటరెస్ట్ గా చూస్తున్నాడు. తనకి సినిమాలు అంటే చాలా ఇష్టం. ఆ ఫీల్డ్ లోకి వెళ్ళడానికి, జాబ్ కూడా మానేసి ప్రయత్నాలు చేస్తున్నాడు. కొన్ని షార్ట్ ఫిల్మ్స్ కూడా తీశాడు. కానీ , నాన్న నుండి ఎటువంటి ఎంకరేజ్ మెంట్ లేదు…పైగా బంధువులు, తెలిసిన వాళ్ళ దగ్గర చులకన అయ్యారని తన మీద బాగా కోప్పడేవాడు. ఈ మధ్య తనతో అస్సలు మాట్లాడటం లేదు కూడా.
కానీ అరుణ్, నాన్న విషయంలో ఇవి చాలా సాధారణం అన్నట్టు… మామూలుగానే ప్రవర్తిస్తున్నాడు.

నేను మా ఇంట్లో ,బంధువుల్లో అందరి కంటే నమ్మే, ఇష్టపడే వ్యక్తి అరుణ్. తను నాకంటే పెద్ద అయినప్పటికీ నేను చెప్పే ఏ విషయమైనా చాలా ఈజీగా అర్థం చేసుకోగలడు. పూజతో విడిపోయిన సమయంలో తను భరోసా ఇవ్వకపోయి వుంటే , నా లైఫ్ ఇంకా గందరగోళం అయ్యేది. నేను రిజైన్ చేయాలనుకుంటున్న విషయం ఆల్రెడీ తనతో చెప్పాను. నీ ఇష్టం అన్నాడు…కానీ మళ్ళీ తనే ” ఇంట్లో ఇద్దరూ రిజైన్ చేసి ఖాళీగా ఉంటే, నాన్న పరిస్థితి ఎలా ఉంటుందో , ఒకసారి ఆలోచించి…ఆ తర్వాత నీకు నచ్చింది చెయ్” అని సలహా ఇచ్చాడు.

అమ్మ నాకు కూడా భోజనం తీసుకొని వచ్చింది. నేను టీవీలో ఆ సినిమా చూస్తూ… ప్లేట్ ని టేబుల్ మీద పెట్టాను. సినిమాలో రేప్ సీన్ వస్తూ వుంది. నలుగురు ఒక అమ్మాయిని కాళ్లు, చేతులు కట్టేసి ఊరికి దూరంగా ఉండే ఒక పాడుబడిన కొట్టం లోకి తీసుకెళ్లారు. ఆ అమ్మాయి ఎంత బాధపడుతున్నా, అరుస్తున్నా ఏమీ పట్టనట్టు చాలా ఘోరంగా ఆ అమ్మాయి మీద పడటానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
నాకు చాలా అసహ్యంగా అనిపించింది. తినబుద్ధి కావడం లేదు. వెంటనే అరుణ్ దగ్గర రిమోట్ తీసుకొని స్క్రీన్ ని ఆఫ్ చేశాను.
అప్పుడు అరుణ్
“మంచి ఇంట్రస్టింగ్ సీన్ వస్తుంటే…” అంటూ నా వైపు అసహనంగా చూశాడు.
“అయినా ఎలా చూస్తావు ఇలాంటి సీన్లు …అది కూడా తినేటప్పుడు” అని రిమోట్ ని నా చేతిలో పట్టుకున్నాను.
“అది సినిమా …అయినా ఎవరో… ఎవర్నో రేప్ చేస్తే… నీకేంట్రా అంత బాధ?”
అంటూ నా చేతిలోని రిమోట్ తీసుకొని మళ్ళీ టీవీ ఆన్ చేశాడు.
“ ప్లీజ్ ఆఫ్ చెయ్…లేకపోతే,నాకు చాలా కోపం వస్తుంది” అని మళ్ళీ తన చేతుల్లో నుంచి రిమోట్ ని లాక్కోబోయాను..
కానీ దొరకలేదు…ఆ సీన్ చూస్తున్నప్పుడు నా కోపం ఇంకా ఎక్కువై పోయింది..
ఆ కోపంలో… ఏమీ తినకుండానే ప్లేట్లో చేతులు కడిగేసి..బయటకి వెళ్లిపోయాను..

నేను ఇంత చిన్న విషయానికి ఇలా రియాక్ట్ అవ్వడం వల్ల అమ్మ, అరుణ్ ఇద్దరూ నా వైపు విచిత్రంగా చూస్తూ ఉండిపోయారు. తర్వాత ఆ విషయం గురించి ఏదో చిన్నగా మాట్లాడుకుంటున్నారు. నాకు సరిగా వినపడలేదు.మళ్ళీ లోపలికెళ్ళి వాళ్లతో మాట్లాడటం ఇష్టం లేక బయటే చెయిర్ లో కూర్చొని మొబైల్ చూస్తూ వున్నాను. నా మొండితనం గురించి తెలిసిన అమ్మ, తిరిగి నా దగ్గరకు వచ్చి “ఏమైనా పెట్టేదా తినడానికి?” అని అడిగే ధైర్యం చేయలేకపోయింది.

సాయంత్రం అరుణ్ కాఫీ, మిర్చి బజ్జీలు తీసుకొచ్చి నాతో మాటలు కలిపాడు. మధ్యాహ్నం భోజనాల దగ్గర జరిగిన దాని గురించి ఏమీ మాట్లాడలేదు. నాకు తెలుసు, తను మళ్ళీ ఆ విషయం గురించి మాట్లాడడని. నేను వాళ్ళిద్దరి ముందు అంతలా రియాక్ట్ అవ్వకుండా ఉండాల్సింది . కానీ ఎవరి దగ్గర నా కోపాన్ని, బాధని చూపించాలి?

అలాగే ఈ విషయం గురించి అనేక రకాలుగా ఆలోచిస్తూ ఉంటే…ఆ 23W సీట్ అమ్మాయి గుర్తొచ్చింది. ఒకవేళ తను, నా పరిస్థితి లో వుంటే ఎలా ప్రవర్తిస్తుంది?…ఏమీ పట్టనట్టు,జరగనట్టు అలాగే ఉంటుందా?…లేక నాలాగే చేస్తుందా?..తన ను ఒక్కసారి అయినా కలవాలని…మాట్లాడాలని అనిపిస్తోంది…అది కుదరదు, జరగదు అని తెలిసినా కూడా!!

రాత్రి …నేను జాబ్ గురించి ఏమని ఆలోచిస్తున్నానో కనుక్కోవడానికి రవి కాల్ చేశాడు. నేను “ఖచ్చితంగా రిజైన్ చేస్తాను” అనేసరికి… ఈ సమాధానం ముందే ఊహించినవాడిలా “సరే, రిజైన్ చెయ్…కానీ, ఫస్టు వేరే జాబ్ చూసుకొని, ఆ తర్వాత రిజైన్ చెయ్…” అని చెప్పాడు…కొద్దిసేపటి తర్వాత మళ్ళీ తనే “మా ఫ్రెండ్ కి తెలిసిన వాళ్ళ కంపెనీ లో వేకెన్సీ లు వున్నాయని చెప్పారు…రిఫరెన్స్‌ కూడా ఇస్తారు .నీ CV ఆల్రెడీ నేను ప్రిపేర్ చేసి పంపించాను…ఆ తర్వాత ఒక కాంటాక్ట్ నెంబర్ నీకు సెండ్ చేస్తాను. ఆ జాబ్ గురించి ఒక్కసారి తనతో మాట్లాడు” అని చెప్పాడు

“చాలా థ్యాంక్స్ రా..” అన్నాను… నాకు వాడు చేస్తున్న సహాయానికి ఇది చాలా తక్కువ పదం… మళ్లీ మా మధ్య ఇలాంటి ఫార్మాలటీస్ ఏమిటి? అనిపించింది.“సరే….ముందు జాబ్ రాని, తర్వాతే రిజైన్ ..ఇంక ఈ విషయం గురుంచి ఎక్కువ ఆలోచించి బుర్ర పాడుచేసుకోకు ”అని చెప్పి ఫోను పెట్టేశాడు.

కొద్దిసేపటికి “Mahi” అనే కాంటాక్ట్ ని షేర్ చేశాడు. “ Ask clearly about interview process” అని కూడా మెసేజ్ చేశాడు.ఆ నంబర్ కి కాల్ చేద్దామనుకున్నా… కానీ అవతలి వాళ్ళు వేరే పనిలో బిజీగా ఉంటే… అయినా ఈ టైం లో ఫోన్ చేయడం అంత బాగోదని… అంతకంటే వాట్సాప్ లో మెసేజ్ చేయడం బెటరని అనిపించింది.

రవి పంపిన ఆ కాంటాక్ట్ ని అదే పేరుతో మొబైల్ లో సేవ్ చేశాను. తర్వాత వాట్సాప్ ఓపెన్ చేసి “Mahi” అని సెర్చ్ బాక్స్ లో టైప్ చేస్తే ఒక అమ్మాయి పిక్ డిపి గా వుంది. క్యూరియాసిటీ కొద్ది ఆ డిపిని ఓపెన్ చేశాను. ఆ అమ్మాయిని చూసేసరికి నాకు ఒకింత ఆశ్చర్యం మరియు కాస్త సంతోషంగా అనిపించింది. పోగొట్టుకున్న మనిషి మళ్ళీ కనిపించినట్టుగా వుంది. అవును, మహి అంటే తనే…ఆ 23W సీట్ అమ్మాయి.
….. (ఇంకా వుంది.)

20, 23W

అధ్యాయం -1

23W

వీకెండ్ కాదు కాబట్టి బస్సు లో కొన్ని సీట్లు ఇంకా ఖాళీగానే ఉన్నాయి. 20 మేల్, 5 ఫీమేల్ ప్యాసింజర్స్, ఇంకా 11 సీట్లు ఖాళీగా వున్నాయని ఇద్దరు డ్రైవర్లు మాట్లాడుకుంటున్నారు. నా టికెట్ నంబర్, సీట్ నెంబర్ డ్రైవర్ కి చెప్పి వెళ్లి నా సీట్ లో కూర్చొన్నాను. తర్వాతి స్టాప్ లో చాలా కంగారుగా , హడావిడిగా ఎక్కాడు తను. రాత్రి జర్నీ కాబట్టేమో టీ షర్ట్ , నైట్ ప్యాంట్ లో వున్నాడు. సీట్ నెంబర్ 20 లో కూర్చొన్నాడు. కూర్చొన్న తర్వాత ఒక్క నిమిషం గూడా నిమ్మళంగా లేడు. ఇప్పటికే ఒక పది సార్లు సీట్ ని ముందుకు వెనక్కి జరిపి ఉంటాడు.

కొద్దిసేపటి కి నాకు గీత నుంచి కాల్ వచ్చింది.
“జాబ్ మారొచ్చు కదా… నీకున్న నాలెడ్జి కి, ఎక్స్‌పీరియన్స్ కి బయట మంచి శాలరీ వస్తుంది. ఏడేళ్ల నుంచి ఇదే కంపెనీ లో ఉన్నావు. ఇంక మారావా?…. ఒక్కసారి ఆలోచించు. అది చాలా మంచి అవకాశం. మిస్ చేసుకోవద్దు. ప్లీజ్..” అంటూ కాల్ లిఫ్ట్ చేయగానే చెప్పసాగింది. ఇప్పటికే చాలా సార్లు మేమిద్దరం ఈ విషయం గురించి మాట్లాడుకున్నాం. ఈ ఇయర్ అప్రైజల్ వచ్చిన రోజు నుంచి అయితే తను నన్ను వదిలి పెట్టడం లేదు. తన దృష్టి లో, ఈ కంపెనీ నేను చేస్తున్న పనికి నాకు తగిన గుర్తింపును ఇవ్వడం లేదు.
“ నాకు తెలుసు గీత.. నేను ఏడేళ్ల నుంచి ఒకే కంపెనీ లో చేస్తున్నానని. కానీ నాకు ఇప్పుడు ఎక్కడికీ మారాలని లేదు. అలాగే ఏదో సాధించాలని అస్సలు లేదు. ప్లీజ్.. నన్ను ఇబ్బంది పెట్టకు” అనే సరికి “సరే మేడం, మీ ఇష్టం” అంది. ఇంక నేను మారను అనుకోని , కాస్త ఇబ్బంది గానే ఫోన్ పెట్టేసింది.

ఇప్పటికి బస్సు స్పీడు కి నా శరీరం ఎడ్జెస్ట్ అయినట్టు వుంది. మళ్ళీ ఆ 20 వైపు చూశాను. తను మొబైల్ చూస్తున్నాడు. ఫేస్ బుక్, ట్విట్టర్, ఇన్స్టా గ్రామ్, వాట్స్ అప్ అన్నీ తిప్పి తిప్పి చూస్తున్నాడు. తన ని గమనించడం మానేసి …ఈ రోజు పౌర్ణమి కాబట్టి చంద్రుడు పూర్తిగా కనిపి స్తుంటే బస్సు విండో లో నుంచి చూస్తూ వున్నాను కొద్దిసేపు. తర్వాత వాటర్ తాగుదామని బాటిల్ కోసం వెతుకుతూ…. 20 సీట్ ఒక పోస్టు ని తదేకంగా చూస్తూ వుండటం ఆశ్చర్యం గా అనిపించి… ఆ పోస్టు వైపు నేను చూడసాగాను. నాకు ఆ పోస్టు సరిగా కనపడలేదు కానీ..
………..4 ………………….. 1 hour అనేవి కాస్త పెద్దగా కనిపించాయి.

ఆ నంబర్లు ,ఆ డేటా నాకు బాగా గుర్తు. ఆ పోస్టు యే విషయం గురించో నాకు అర్థం అయ్యింది. ఆ డేటా ప్రకారం ప్రతి గంటకి 4 గురు పిల్లలు బాధితులు గా మారుతున్నారు. ఆ గంట లోని ఆ నలుగురు లో నేనూ ఒకరిని.

చిన్నప్పుడు నాకు తెలియదు, నన్ను బాధితురాలు అంటారనీ. వార్తల్లో , టీవీ లో చూడటం ద్వారా నాకు నేనుగా తెలుసుకున్నాను. అలాగే ఆ వయసు లో ఈ విషయం గురించి ఎవరికీ చెప్పాలి అనిపించలేదు.ఇప్పుడు చాలా సార్లు ఎవరి తో నైనా చెప్పుకుందాం అనుకుంటే …
ఇంకా గుర్తుపెట్టుకున్నావా? అని తిరిగి అడుగుతారేమో అని బయటకి చెప్పాలన్న ఆలోచనని మానేశాను.

గీత అయితే ఎన్ని సార్లు అడిగేదో…ఎందుకు ఎప్పుడూ మౌనంగా , అలా ఏమీ పట్టనట్టు వుంటావు? అని. నిజంగా నాకూ తెలియదు, నేను ఎందుకు ఇలా వుంటున్నా నో? కనీసం ఎప్పటి నుంచి ఇలా వుండటం నేర్చుకున్నాను అంటే, అది కూడా ఖచ్చితం గా చెప్పలేను. చిన్నప్పటి నుంచి అయితే కాదు. ఆ సంఘటన జరిగినప్పటి నుంచా , లేక ఆ సంఘటన ను గుర్తు చేసుకుంటూ వుండటం వలన.. ఏమో అది కూడా సరిగ్గా తెలియదు.

ప్రేమ లో, జాబ్ లో, కుటుంబం లో ఏమి జరిగినా ..అది మంచై నా, చెడై నా అందరి లాగా మాములుగా రియాక్ట్ అవ్వడం మాత్రం నాకు చేత కావడం లేదు. రాహుల్ నన్ను చాలా విషయాల్లో సప్రయిజ్ చేయాలని ప్రయత్నించేవాడు. నా నుంచి ఒక ఆశ్చర్యాన్ని, అనుభూతి ని కోరుకునేవాడు. చివరికి నా నుంచి అవేమీ పొందలేక దూరం జరగడం మొదలుపెట్టాడు. రాహుల్ దూరం అవుతున్నప్పుడు కూడా నాకు పెద్ద బాధ అనిపించలేదు. చుట్టూ వుండేవాళ్ళు మాత్రం నా ప్రవర్తన కి ఒక్కోక్క పేరు పెట్టుకున్నారు.

నేను కూడా వీళ్ళ మాదిరిగా మాములుగా వుండాలని చాలా ప్రయత్నించాను. యోగా కి వెళ్ళడం అలవాటు చేసుకున్నాను. ఒక్క కళ్ళు మూసుకోవడం తప్పితే మిగతా ఆలోచనలన్నీ మామూలే. మ్యూజిక్ నేర్చుకోవాలని ట్రై చేశాను. చేతి వేళ్ళకి మెదడు చేసే ఆలోచనల కి మధ్య అస్సలు పొంతన కుదరక వదిలేసాను.

కేవలం ఇటువంటి వార్తలు , విషయాలు తప్పితే …ఎందుకో మిగతా చాలా విషయాలు నన్ను ఇబ్బంది పెట్టడం మానేశాయి. నేనున్న మానసిక పరిస్థితి ని సైకాలజీ లో ఏమంటారో… నాకు తెలియదు.

కానీ ఇలా వీటి గురుంచి ఆలోచిస్తూ వుంటే ఇంక ఈ రాత్రి నాకు నిద్ర పట్టే అవకాశం లేదు. వెంటనే ఇయర్ ఫోన్స్ కనెక్ట్ చేసుకొని ప్లే లిస్టు లో మొదటే కనపడిన “నానాటి బతుకు నాటకము…” ను రిపీట్ మోడ్ లో పెట్టి కళ్ళు మూసుకున్నాను. నిద్రపోయే ముందు ఒకే పాట ని రిపీట్ మోడ్ లో పెట్టుకొని పడుకుంటాను. మ్యూజిక్ కానీ, లిరిక్స్ కానీ చేంజ్ అయితే నాకు నిద్ర పట్టదు.

20

నేను బస్సు దగ్గరికి వచ్చేటప్పటికి , నా వల్ల బస్సు ఆలస్యం అయినందుకు ఇద్దరు డ్రైవర్లు కోపంగా చూస్తున్నారు. “ ట్రాఫిక్ సర్. ఒక 5 నిమిషాలు లేట్ అయ్యింది. అంతే” అని సంజాయిషీ కూడా చెప్పాను. కానీ డ్రైవర్ మాత్రం అదే కోపం తో “టికెట్ నంబర్ చెప్పు” అని రిజర్వేషన్ నంబర్స్ వున్న పేపర్ ని తీసుకున్నాడు. నేను నంబర్ చెప్పి నా సీట్ దగ్గరకు వచ్చాను. బ్యాగ్ పైన పెట్టబోతూ నా వెనక వరస లో 23W లో కూర్చొన్న అమ్మాయిని చూశాను. తను ఇంతసేపూ నన్ను, నా హడావిడి ని గమనిస్తూ వున్నట్టు వుంది. నేను సీట్ లో కూర్చొని కంఫర్ట బుల్ ఉండటానికి సీట్ ని ముందు కి , వెనక్కి అడ్జస్ట్ చేస్తూ వున్నాను. అప్పుడే 23W కి ఫోన్ కాల్ కాల్ వచ్చింది. నేను వినొద్దు అనుకున్నా, తను ఫోను లో మాట్లాడే మాటలు చాలా స్పష్టంగా నాకు వినిపిస్తున్నాయి.

నా పక్కన 19W అమెజాన్ ప్రైం లో మలయాళం సినిమా చూస్తూ వున్నాడు. 16 ఏమో నెట్ ఫ్లిక్స్ లో ఇంగ్లీష్ సీరీస్ ,
15W వాట్స్ అప్ లో చాట్ చేస్తూ వున్నాడు. బస్సు లో కొందరు సినిమాలు, టీవీ షో లు చూస్తున్నారు, మరి కొందరు పాటలు వింటూ నిద్రపోతున్నారు. అందరూ పద్ధతి గా పక్కవాళ్ళని డిస్ట్రబ్ చేయకూడదని ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టుకొన్నారు. డ్రైవర్ ఏదైనా సినిమా పెడతాడు అనుకున్నాను కానీ వాడికి పెట్టె ఆలోచన లేదని, బస్సు ఎక్కిన కొద్దిసపటికే అర్థమైంది.

తర్వాత నేను మొబైల్ తీసుకొని ఫేస్ బుక్, ట్విట్టర్, ఇన్స్టా గ్రామ్, వాట్స్ అప్ లోని పోస్టులు, స్టేటస్ లను చూస్తూ కూర్చొన్నా. కానీ ఎక్కువ సేపు మొబైల్ చూడాలనిపించ లేదు. అందుకే మొబైల్ ను పాకెట్ లో పెట్టి కుడి వైపు కు తిరగగానే 23W లోని ఆ అమ్మాయి కిటికీ లోంచి చంద్రుని వైపు చూస్తూ వుంది. కొద్దిసేపు తన వైపే చూడాలని అనిపించింది. కానీ తను నన్ను గమనిస్తే బాగోదని కాసేపు అటూ,ఇటూ చూస్తూ కూర్చున్నాను. ఇవన్నీ కుదరక మళ్ళీ మొబైల్ తీసుకొన్నాను. అప్పుడే నా B.tech ఫ్రెండ్ షేర్ చేసిన “Indian Sexual abuse : 4 children victims in every 1 hour” అన్న పోస్టు ఫేస్ బుక్ లో కనపడింది. మొత్తం చదవక పోయినా ఆ పోస్టు లో ఏయే విషయాలు వుంటాయో నాకు బాగా తెలుసు.

ఆ పోస్టు చూడగానే , ఆ బాధితుల లో నేనూ ఒకడిని కాబట్టేమో….. సడెన్ గా నా హార్ట్ బీట్ పెరిగినట్టు అనిపించింది. ఈ విషయం గురించిన న్యూస్ గానీ ,పోస్టు గానీ చూసినప్పుడు కొన్ని సార్లు ఏమీ పట్టనట్టు వుండేవాడిని ,కొన్ని సార్లు అయితే హార్ట్ బీట్ పెరిగేది, కొన్ని సార్లు బాగా తగ్గేది. ఇప్పుడు మాత్రం నా చేతి ,కాలి వేళ్ళని వేగంగా తిప్పుతూ… నా రెండు కాళ్ళ ని అటూ ఇటూ షేక్ చేస్తూ నన్నునేను కంట్రోల్ చేసుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తూ వున్నాను.నాకు ఇప్పుడు లేచి నడవాలి , పరిగెత్తాలి అనిపిస్తోంది..ఈ ఎమోషన్ ని కంట్రోల్ చేయడం చాలా కష్టంగా వుంది.

సాంగ్స్ వింటే కాస్త బెటరేమో అని, బ్లూటూత్ ఆన్ చేసి ఇయర్ ఫోన్స్ కనెక్ట్ చేశాను. ఇలాంటి సమయాల్లో మెలోడీ లు నన్ను ఇంకా ఎక్కువ ఇబ్బంది పెడతాయి. అందుకే ఫాస్ట్ బీట్స్ వున్న ప్లే లిస్టు ని ఆన్ చేశాను. ఫుల్ వాల్యూం పెట్టుకున్నా. మ్యూజిక్ లో కానీ , లిరిక్ లో కానీ కాస్త వేగం తగ్గినా పాట చేంజ్ చేస్తున్నాను. అలా ఒక పది నిమిషాలు విన్నాక ఇప్పుడు కాస్త ప్రశాంతంగా వున్నట్టు వుంది.

అప్పుడే రవి నుంచి కాల్ వచ్చింది. కాల్ లిఫ్ట్ చేయగానే
“రేయ్ పనికి మాలిన ఎదవా..” అంటూ వాడు స్టార్ట్ చేశాడు.
“నీ బతుక్కి జాబ్ లో చేరినప్పటి నుండి ఒక్క పనైనా సక్కగా కంప్లీట్ చేసినవా? మళ్ళీ ఏమైనా అంటే పౌరుషం ఒకటి… ఊరికే మేనేజర్ మీద మొరగడం కాదు. చెప్పేది వినడం నేర్చుకో… అప్రైజల్ లో నీకు ఇచ్చిన రేటింగ్ చాలా ఎక్కువ…. రిజైన్ లెటర్ పెట్టావో, చెప్పు ఇరుగుతుంది” అని వాడు ఆవేశంగా చెప్తూ వున్నాడు. నేను సైలెంట్ గా వింటున్నాను . తర్వాత వాడే “ఇప్పుడు నీకున్న నాలెడ్జ్ కి బయటకి వెళ్లి జాబ్ వెతుక్కోవడం చాలా కష్టం. తెలిసిన వాళ్ళు వున్నారు కాబట్టి ఎలాగోలా నాలుగు కంపెనీలు మారావు..” అని నా గురించి నాకే చెప్పబోయాడు. కానీ నేను తగ్గే రకం కాదు.
“నాలుగు కాకపోతే నలభై మారతాను. ఎవ్వరూ ఇవ్వకపోతే ఏదో ఒక చిన్న బిజినెస్ చేసుకునైనా బతుకుతాను కానీ ,ఆ వెధవ కింద పని చేసేది లేదు” అని కాల్ కట్ చేయబోయాను..
“అంత బలుపు పనికి రాదు రొయ్..” అంటూ ఏదో చెప్పబోయాడు. కానీ వాడితో వాదించడం ఇష్టం లేక కాల్ కట్ చేశాను.

మళ్ళీ కుడి వైపు తిరిగి 23W ని చూస్తున్నాను. తను చెవిలో ఇయర్ ఫోన్స్ పెట్టుకొని చాలా అందంగా ,ప్రశాంతం గా నిద్ర పోతూ వుంది. ఏడేళ్లు గా ఒకే కంపెనీ లోనే వుంది అంటే, ఎంత నిలకడ గల మనిషి. కానీ నేను అలా కాదు. నా గురించి రవి చెప్పేది కరక్టే. కానీ నేను ఒప్పుకోను అంతే.

కొన్ని సార్లు నా ప్రవర్తన మీద నాకే చిరాకు వచ్చేది. నిలకడ గా ఉండలేను. అలాగని ఏదీ ఈజీగా తీసుకోలేను. పూజ కు నా ప్రవర్తన మరీ వింతగా అనిపించేది. నాతో బయట తిరగాలని, మాట్లాడాలని చాలా ఆశపడేది. కానీ నాకేమో ప్రతి చిన్న విషయానికి వంద ఆలోచనలు, వేయి సమాధానాలు. ఒకే చోట కుదురుగా కాసేపు కూడా వుండలేని మనస్తత్వం. పాపం… నా ప్రవర్తన కి విసుగు చెంది, నాతో జీవితంలో మాట్లాడకూడదని నెంబర్ ని కూడా బ్లాక్ చేసింది. ఒక పుస్తకం లో ఎక్కడో “ మానసిక దౌర్భల్యం” అన్న పదాన్ని చదివి.. నాకూ కూడా అదే వుందని అనుకునేవాడిని.

జిమ్ కి వెళితే స్ట్రాంగ్ అవ్వొచ్చు అని వెళ్ళడం స్టార్ట్ చేశాను. బాడీ అయినంత స్ట్రాంగ్ గా బుద్ధి కాలేదు. డ్యాన్స్ ట్రై చేశాను. బాడీ కంటే మనసు లోని ఆలోచనలు ఇంకా ఫాస్ట్ గా తిరుగుతూ ఉండేవి. కుదరక వదిలేసాను.

ఇలాగే ఆలోచిస్తూ….ఆలోచిస్తూ…. వాచ్ వైపు చూసుకుంటే టైం 2 గంటలు. ఈ రాత్రికి నిద్రపోతే చాలు,ఉదయాన్నే ఈ ఆలోచలేవీ గుర్తుకురావు అనుకొని…. సీట్ ని కాస్త వెనక్కు జరిపి కళ్ళు మూసుకున్నాను.
***************. *************

…ఇంకా ఉంది

గ్రీన్ శారీ

నాకూ తొందరగానే శారీ సెలెక్ట్ చేద్దామని అనిపించింది…కానీ ఎన్ని చోట్ల వెతికినా అటువంటి శారీ దొరకడం లేదు.. ఒక్క శారీ సెలెక్షన్ కోసం నేను ఇంత టైం తీసుకోవడం మరియు ఇన్ని విధాలుగా ఆలోచించడం చూసి.. మా టీం మొత్తం నా వైపు చాలా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు… అందులోనూ ఇప్పటికే రెండు రోజుల షూటింగ్ వాయిదా పడింది.

ఆ సీన్ ని నా పర్సనల్ లైఫ్ నుంచి ఇన్‌స్పైర్ అయ్యి రాశాను.. .. స్క్రీన్ ప్లే రాసుకున్నప్పుడే హీరోయిన్ డ్రెస్ “గ్రీన్ శారీ” అని రాసుకున్నాను.. నేను ప్రేమించి దూరం చేసుకున్న అమ్మాయి ఆ గ్రీన్ శారీ లో చాలా అందంగా వుంటుంది. తన ని ఆ శారీ లో చూసిన ప్రతిసారి … తన తో కలసి జీవించాబోయే ఆ అదృష్టవంతుడు నేనే అన్నట్టు ఫీల్ అవుతాను.. అంత అందంగా వుంటుంది తను ఆ శారీ లో.. అలాగే ఆ సీన్ లో, ఆ శారీ కి కూడా చాలా ఇంపార్టెంట్ వుంది..

కానీ ఇలా ..ఒక్క శారీ కోసం సినిమాని ఇంకా లేట్ చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు… తర్వాత యాక్టర్స్ డేట్స్ కోసం చాలా కష్టపడాలి.. ఇంక..ఏ అమ్మాయినైతే ఊహించి ఆ సీన్ రాశానో.. తనకే కాల్ చేసి అడుగుదామనుకున్నాను….తన దగ్గర తప్పకుండా ఆ శారీ వుంటుందన్న నమ్మకం తో… కానీ ధైర్యం చాలలేదు..

తర్వాత ఆలోచించి… ఆలోచించి…
“ ఐ నీడ్ టు టాక్ టు యు” అని
తనకి వాట్స్ అప్ లో మెసేజ్ పెట్టాను..
బ్లూ స్టిక్స్ అయితే పడలేదు..
కానీ తను చదివే ఉంటుందని నమ్మకం..
మెసేజ్ పెట్టిన రెండు నిమిషాలకి తన భర్త తో ఒక మాల్ లో తీసుకున్న ఫోటోని డీపీ గా మార్చింది..
ఆ డీపీ అర్థం “నాకు పెళ్ళి అయ్యింది..ఇప్పుడేమి మాట్లాడ్తావు??”అంటూ నన్ను వెక్కిరించడం..లేదా ప్రశ్నించడం..ఏదైనా కావచ్చు!!
అప్పటి నుంచి ప్రతి నిమిషానికి చెక్ చేస్తున్నా…తన నుంచి రిప్లై వస్తుందేమో అని…
చివరికి 2 గంటల తర్వాత రిప్లై వచ్చింది..
***********************************
ఏంటీ?

ఐ నీడ్ ఎ స్మాల్ హెల్ప్

ఏంటీ?

నాకు నీ గ్రీన్ శారీ కావాలి..

నేను ఆ శారీ లో చాలా బాగుంటాను…
అనేవాడివి..అదేనా??

అవును. అదే…ఉందా??

కాల్చేదమనుకున్నా ఆ శారీని చాలా సార్లు…
కానీ ఎందుకో ఇంకా నా దగ్గరే పడి వుంది…..

రేపు వీలవుతుందా???…ఇవ్వడానికి

సరే ఇస్తాను.. ఎక్కడ??

నీకు దగ్గర్లో వుండే ప్లేస్.. ఏదైనా ఒకే..

మా ఇంటి దగ్గర వుండే కాఫీ షాప్ లో….
లొకేషన్ నీకు షేర్ చేస్తాను

ఓకేథ్యాంక్స్..బై
**********************************************************
ఇంతే.. మా మధ్య వాట్స్ అప్ సంభాషణ… మధ్యలో చాలా మాటలు టైప్ చేసి డిలీట్ చేశాను నేను… అలాగే తను కూడా…

నేను ఉండే చోటు నుంచి ఒక గంట ప్రయాణం..
తను ఖచ్చితంగా లేట్ గా వస్తుందని తెలుసు….అలాగే తను నా మాటలకు వెక్కిరింత….వ్యంగ్యం తో కూడిన సమాధానాలు ఇస్తుందని కూడా నాకు తెలుసు…
అయినా అన్నింటికీ సిద్ధపడీ.. చాలా తొందరగానే కాఫీ షాప్ లోకి వచ్చి కూర్చున్నాను..
ఊహించినట్టే తను గంటకు పైగా ఆలస్యంగా వచ్చింది…. తన ఇంటి నుండి ఈ కాఫీ షాప్ కి కేవలం పది నిమిషాల దూరం అంతే ..

నా ఎదురుగా వున్న చైర్ లో కూర్చొంది.. ఎప్పుడూ తనే ముందుగా పలకరించేది.. కానీ ఇప్పుడు, తన ఎదురుగా ఎవ్వరూ లేనట్టు మౌనంగా కూర్చొని వుంది…
నేనే ముందుగా “ఎలా వున్నావు?” అని పలకరించాను..
“మొదట్లో నిన్ను వద్దనుకొని….పెళ్లి చేసుకున్నాను కదా!!.. తప్పు చేశానేమోనని చాలా దిగాలుగా వుండేది….కానీ ఇప్పుడు ఫర్వాలేదు…నేను, మా ఆయన చాలా హ్యాపీగా ఉన్నాము..” అంది.
ఊహించిన సమాధానం…
మళ్ళీ మౌనం.. అటూ ఇటూ చూస్తుంది తప్ప ఎదురుగా వున్న నా వైపు చూడదు.. ఒకవేళ చూసినా.. అరక్షణం పాటు కూడా నా మీద చూపు నిలపదు….మళ్ళీ అటూ ఇటూ చూస్తుంది..
మళ్ళీ నేనే “నా మొదటి సినిమా షూటింగ్ మొదలైంది..” అని చెప్పాను..
తను “ ఆహా..” అంది.
“కేవలం “ఆహా…” నా.. నాకు సినిమాలు అంటే ఎంత ఇష్టమూ తెలుసు కదా!.. అందులోనూ నా మొదటి సినిమా. కనీసం కంగ్రాచ్యు లేషన్ కూడా లేదు..”
“సినిమా ఇప్పుడే కదా మొదలయ్యింది… పూర్తి అయ్యి , హిట్ అయిన తర్వాత చెప్తాను..” అని అంది… కానీ తన మొహం లో ఈ విషయం పట్ల ఎటువంటి ఉత్సాహం లేదు.. ఒకవేళ వున్నా కూడా, నా దగ్గర దాస్తుందేమో తెలియదు..
ఎందుకంటే..ఒకప్పుడు నేను అనుకున్నది సాధించాలని తనే ఎక్కువగా కోరుకునేది…

“సరే.. ఆ విషయం వదిలెయ్యి…ఈ మధ్య ఏమైనా సినిమాలు చూశావా?” అంటూ ..మళ్ళీ ఎదో ఒకటి మాట్లాడాలని ప్రయత్నించాను…
“నేను సినిమాలు చూడటం మానేసి రెండు సంవత్సరాలు అయ్యింది. మన బ్రేక్ అప్ తర్వాత నాకు సినిమాలు అంటే ఇష్టం పూర్తిగా పోయింది..”..అంది
ఇప్పటివరకూ తను మాట్లాడిన మాటలకి నా సహనం చచ్చిపోయినట్లు వుంది.. ఎక్కడో నా మనసులో అనుకున్న మాట పైకి వచ్చేసింది.. “నువ్వే కదా!! నీతో కలిసి బ్రతకడం కష్టం.. బ్రేక్ అప్ అని చెప్పింది..” అనేశాను
“అవును …నేనే వద్దనుకున్నాను.. కానీ తమరు మాత్రం నిమిత్త మాత్రులు కదా!!..”
ఒక క్షణం తర్వాత .. మళ్ళీ తనే “అమ్మాయి గా పుట్టి వుంటే తెలిసేది.. నా బాధ ఏంటో??..ఎన్ని రోజులు నిద్ర లేకుండా ఆలోచించానో తెలుసా!!..”
“దేని గురుంచి ఆలోచించావు…?” అడిగాను
“అందరు అమ్మాయిలు ఆలోచించేదే!!”
“ అదే….ఏమిటి?”
“ నీకు ….నేను ముఖ్యమా… కెరియర్ ముఖ్యమా?” అని”
“ఇలాంటి ప్రశ్న….నువ్వు నన్ను ఎప్పుడూ అడగలేదు”
“చాలా సార్లు అడుగుదామనుకున్నాను… కానీ భయం వేసింది.. ఎక్కడ నువ్వు నన్ను ఇబ్బంది పెట్టలేక… మౌనంగా వుంటావో!! అని…. అలాగే నీ కెరియర్ మీద నీకున్న పిచ్చి ని చూశాక.. ఆ భయమే నిజం అయింది… అందుకే, నేనే వద్దనుకొని వెళ్ళాను..”

“మరి ఇప్పుడు ఎందుకు అడుగుతున్నావు?”
“కనీసం…నేను ఇప్పుడైనా అడుగుతున్నాను.. కానీ నువ్వు ఇప్పటికైనా నీ అసలు ముసుగు తీసి మాట్లాడటం లేదు …” అంది..
“ముసుగా??…అంటే”
“అంటే… అప్పుడు నేను వద్దు అని చెప్పినప్పుడు…నువ్వు ఎందుకు మౌనంగా వున్నావు?.. అలాగే మళ్ళీ ఎందుకు ఈ రోజు కలవాలనుకున్నావు? ..”
“ కేవలం శారీ కోసమే… ఒక ఫ్రెండ్ లా… నీ దగ్గర వుంటుందని అడిగాను.. అంతే”
“ కాదు… నువ్వు ఎందుకు వచ్చావో.. నేను చెప్పనా?… ఇప్పుడు నీ కెరియర్ గోల్ నువ్వు రీచ్ అయ్యావు ..సో మళ్ళీ నేను గుర్తొచ్చాను… ఇప్పుడు నేను కావాలి అనిపిస్తోంది.. నాతో వుండాలి అనిపిస్తోంది.. అది బయటకి చెప్పుకోలేక.. ఈ విధంగా నా ముందుకి వచ్చి కూర్చున్నావు..ఛీ….ఇంతకంటే పచ్చిగా మాట్లాడితే బాగోదు…ఇలాంటి చెత్త టెక్నిక్ లు సినిమాల్లో ఉపయోగించుకో.. చాలా బాగుంటాయి ..బయట కాదు” అంటూ శారీ ని టేబుల్ పైన పెట్టింది..

తను అలా.. నా మనసు లో నీచపు ఆలోచనలన్నీ బైటికి చెప్తుంటే… నా కళ్ళు పైకెత్తి తన వైపు చూడడానికే భయపడ్డాయి …తను బ్రేకప్ చెప్పినప్పడు …. నా కెరియర్ గురుంచి తప్పితే నేను దేని గురుంచి పెద్దగా బాధపడలేదు..కానీ ఇప్పుడు తను ఛీ కొడుతుంటే… బయటకి కన్నీళ్లు రావడం లేదు కానీ…నేను ఏడుస్తూ కూర్చున్నాను.. నా హిపోక్రసి మీద నాకే అసహ్యం కలిగింది..

తను వెళ్ళిపోయింది…కాఫీ షాప్ వదిలి…నన్ను కూడా శాశ్వతంగా వదిలి ….
************************************

” రోజుకి 4 ఆటలు మాత్రమే”

ఉదయం 10 గంటలు
బస్సు దిగాడు వరుణ్.
తను ఆలోచిస్తూ నడుస్తున్నాడు,
ఈ రోజు తను చేయబోయేది తప్పా, ఒప్పా అని…. గత 3 నెలలుగా ఆలోచిస్తూనే వున్నాడు.

16 ఏళ్ళ వయసున్న వరుణ్ కి అది చాలా పెద్ద సమస్య…. అలాగే ఇప్పుడున్న తన పరిస్థితికి ఈ విధంగా చేయడం, చాలా అవసరమని అనుకుంటున్నాడు.

రాత్రి 12:30 వరకూ సమయం వుంది. కానీ రోజంతా ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండాలంటే చాలా కష్టం గా అన్పించింది. అప్పటివరకూ టైం పాస్ చేయాలనుకున్నాడు.

తనకి తెలిసిన టైం పాస్ సినిమా మాత్రమే. టౌన్ లోకి ఎంటర్ అయ్యేటప్పుడు కొత్త సిన్మాల పోస్టర్లు చాలనే చూశాడు. ఇది సీజన్ కాదు కాబట్టి పెద్ద హీరోల సినిమాలు ఒక్కటి కుడా లేవు. తనకు ఇప్పుడు అవన్నీ ఆలోచించాలని లేదు, ఆటో మాట్లాడుకొని థియేటర్ కి వెళ్ళాడు.
…………………………………………………………………………

ఉదయం 11:30 , మార్నింగ్ షో

సిన్మా చూస్తూ వేరే విషయం గురుంచి ఆలోచించడం ఇదే మొదటిసారి. తను ఏ చెత్త సిన్మాకి వెళ్ళినా స్క్రీన్ మీద తప్ప వేరే ధ్యాస వుండేది కాదు.

వరుణ్ ఇంటర్మీడియట్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతున్నాడు . చాలా మంది ఇంటర్మీడియట్ విద్యార్థులు చదివే ప్రయివేట్ కాలేజిలోనే తనూ చదువుతున్నాడు. ఇంకో 6 నెలలు ఓపిక పడితే ఎంసెట్ ఎగ్జామ్స్ కూడా అయిపోతాయి. ఇటువంటి సమయం లో తను ఇలా ఆలోచిస్తున్నాడు అంటే, తనకే బాధగా అన్పించేది.

తన పేరెంట్స్ ఆ కాలేజీ లో జాయిన్ చేయించడానికి ఎంత కష్టపడ్డారో!……….

వాళ్ళు ఫీజు కట్టడానికి అప్పు చేసిన సంగతి తను ఎప్పటికీ మర్చిపోవాలనుకోవడం లేదు. పది వరకూ గవర్నమెంట్ స్కూల్ లోనే వరుణ్ చదువుకున్నాడు. చదువుకోవడానికి ఇంత ఫీజులు కట్టాలని, అప్పులు కూడా చేయాలని తనకు మొట్టమొదటి సారి తెలిసింది ఇక్కడ జాయిన్ అయినప్పుడే.

ఇలాంటి ఆలోచనలతోనే సిన్మా అయిపోయింది. థియేటర్ నుంచి బయటకి వచ్చాడు. ఫాస్ట్ ఫుడ్ సెంటర్ కి వెళ్లి మసాలా దోశ తిన్నాడు.
ఇంకా చాలా టైం వుంది. ఈ టౌన్ లో ఒంటరిగా, ప్రశాంతగా కూర్చోవడానికి మంచి ప్లేసే లేదు. దానికి తోడు తన చేతిలో లగేజి కూడా వుంది. అందుకే ఆటో మాట్లాడి ఇంకో థియేటర్ కి వెళ్ళాడు.
………………………………………………………………………

మధ్యాహ్నం 2:45 , మ్యాట్నీ షో

టికెట్ తీసుకొని నేరుగా వెళ్లి సీట్లో

కూర్చున్నాడు. సీట్లన్నీ ఖాళీగా వుండటంతో లగేజిని పక్క సీట్లో వేసి ముందు సీట్ మీద కాలు పెట్టి దర్జాగా కూర్చొన్నాడు. ఏ. సి రూములో దొరికే ఈ దర్జా కోసమే తను చాలా సార్లు సిన్మాలకి వెళ్తుంటాడు కూడా…

పది ఎగ్జామ్స్ తర్వాత తెలిసింది తనకి…. తను పోటీ లో వున్న గుర్రాన్ని అని!…

ఆటల్లో పోటీ ఉంటుందని, చిన్నప్పటి నుంచి ఆటలే ఆడటం మానేశాడు తను. ఒక వేళ ఆడినా ఎప్పుడూ ఓడిపోయేవాడు. కానీ ఓడిపోయానని ఎప్పుడూ బాధ పడలేదు. ఎందుకంటే, తనకి పోటీ అంటే ఖచ్చితంగా ఓడిపోతాను అని తెలుసు కాబట్టి.
కానీ ఈ ఎంసెట్ ఎగ్జామ్స్ అనేవి ఆటల్లా కాదు… ఇవి వేరే… వీటిలో తక్కువ మార్కులు వస్తే, ఇంక జీవితం అంతే..

సినిమా నుంచి బయటికి వచ్చేసరికి ఐదున్నర అయింది. బయట పానీ పూరీ బండి దగ్గర ఒక మసాలా పూరి తిన్నాడు. ఒకే కాంపౌండ్ లోనే మూడు థియేటర్ లు పక్క పక్కనే ఉన్నాయి. తర్వాత పక్క థియేటర్ టికెట్ కౌంటర్ వైపుకు నడిచాడు.
………………………………………………………………………

సాయంత్రం 6:30 , ఫస్ట్ షో

సిన్మా స్టార్ట్ అయ్యేముందు పైకి లేచే తెర , ఆ స్క్రీన్ మీద బ్యానర్ పేరు ,సినిమా పేరు పడే విధానం,…..ఇవన్నీ చూడటం వరుణ్ కి చాలా ఇష్టం. థియేటర్ మొత్తం లైట్స్ ఆఫ్ చేసి ఒక్కసారిగా తెర మీద వెలుగు పడగానే ఒక విధమైన సంతోషం వేస్తుంది తనకి.

ఇప్పుడు మాత్రం , తన కి శూన్యం లో ఉన్నట్టే వుంది. తనకు వచ్చే చాలా ఆలోచనలు తనకు ఎటువంటి సంతోషాన్నీ ఇవ్వడం లేదు.

చదువంటే ఇంత భయంకరంగా ఉంటుందా?? .

అక్కడ ఉదయం 6 నుంచి రాత్రి 10 వరకూ కూర్చొని ..కూర్చొని… బుర్ర మొద్దులా తయారయ్యేది. ఇలాంటి చదువును తను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడలేదు. తర్వాత చదువులు కూడా ఇలాగే వుంటాయేమో తెలియదు. తను ఆ కాలేజీ లో వున్నప్పుడు, ఒక మంద లో తప్పిపోయిన గొర్రె పిల్లలా తికమక పడేవాడు.

సినిమా చాలా తొందరగానే ఐపోయినట్టు అన్పించింది తనకి. మళ్ళీ ఆ లగేజీ ని తీసుకొని హోటల్ కెళ్ళి ఒక ప్లేట్ ఇడ్లీ ఆర్డరిచ్చాడు. సగం ప్లేట్ మాత్రమే తినగలిగాడు. మిగిలింది అక్కడే వదిలేసి తన లగీజేతో మరో థియేటర్ వైపు నడిచాడు.
…………………………………………………………………………

రాత్రి 9:45 , సెకండ్ షో

తన ఫ్రెండ్ తో కలిసి మొదటిసారి 7 వ క్లాసు లో సెకండ్ షో సినిమా కి వెళ్ళాడు. మధ్యలోనే నిద్రపోతానేమో అనుకున్నాడు…కానీ అలా జరగలేదు. అప్పటి నుంచి సెకండ్ షో కి వెళ్ళడం అంటే తన ధైర్యానికి, సాహసానికి ఒక కొలమానం గా అనుకునేవాడు…

కానీ ఇప్పుడు చాలా భయం గా వుంది. ఎందుకంటే ఈ రోజుకి ఇదే ఆఖరి షో.ఈ షో అయిపోయిన తర్వాత తను ఇన్ని రోజులు నుంచి ఏం ఆలోచించాడో…అది చేయాలి. అది అంత ఈజీ కాదు.

ఈ చదువుల కి భయపడి సూసైడ్ చేసుకున్న చాలా మంది విద్యార్థుల మాదిరిగా తను కూడా చనిపోవాలని అనుకోవడం లేదు!!.

అలాగని ఇంట్లో వాళ్లకు చెప్పుకోవాలని కూడా లేదు…. వాళ్ళకి ఇట్లాంటి చదువులు చదివితేనే గొప్ప.. కాబట్టి వాళ్ళకి తను చెప్పేది అస్సలు అర్థం కాదు అన్పించింది.

ముఖ్యంగా తనకు ఆ నోటీసు బోర్డ్ లో అతికించే ఆ 1 నుంచి 10 ర్యాంకుల లిస్టు చూడాలనుకోవడం లేదు.
మార్కులు తక్కువ వచ్చినోళ్ళ తో పాటు బయట నిలబడాలని అస్సలు లేదు…….. వీటన్నిటి నుంచి తప్పించుకోవాలని ఆలోచించాడు.
అందుకే దూరంగా వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. చాలా మందికి అది పారిపోవడం లాగా అన్పించవచ్చు.

రాత్రి 12:30 కి హైదరాబాద్ కి బస్సు. అక్కడ తనకు ఎవరూ తెలియదు. కానీ బతకవచ్చన్న చిన్న ధైర్యం తో ఈ సాహసం చేసి వెళ్ళిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

……………………………………………….. ………………………………………………..

డ్రాపవుట్

తమ బట్టలన్నీ బ్యాగ్ లో సర్దుతూ వుంది సుజాత.
ఇంకో మూలన సిద్దన్న బీడీ తాగుతూ నేల మీద కూర్చొని ఉన్నాడు.

బయట సిద్దన్న తల్లి వీరమ్మ అరుగు మీద కూర్చొని వక్కలు దంచుతూ వుంది.
వీరమ్మకి ఎదురుగా సిద్దన్న కొడుకు పదేళ్ళ అంజి టైరుతో ఆడుకుంటూ ఉన్నాడు.
“ఇంకా తేమల్లెదే నీది?” అంటూ సిద్దన్న సుజాత ను గదమాయించాడు.

.“నువ్వేమో బీడీ తాగాతా ఉండావు గాని, నాకేమైనా సాయం చేస్తా వుండావా?… మళ్ళా అజమాయిషీ ఒకటి. మీ అమ్మకి చెప్పు ఇంటిని జాగ్రత్తగా చూడమని. పోయినసారి వచ్చేసరికి ఇల్లు ఎంత గలీజుగా పెట్టిందో!!!… మా తల్లి. ఒక్క పూట కూడా అలికినట్టు లేదు. దానికే … పాపం మన అంజి గాడికి జరం ఫుల్లుగా వచ్చింది…..వాంతులు,బేదులు….. బిడ్డ సగం అయిపోయినాడు.” అంటూ సుజాత అత్త మీద తనకున్న ఆక్రోశాన్ని వెళ్లగక్కింది.
“అందుకే గదనే, ఈ తూరి అంజి గాడిని కూడా మనతో పాటు తీస్కబోయేది.” అని సిద్దన్న గుమ్మం వైపు చూస్తూ కాస్త గట్టిగా అన్నాడు.
తండ్రి చెప్పిన మాటలు వినగానే అంజి గాడి మొహం సంతోషం తో నిండిపోయింది. ఆడుకుంటున్న టైరు వదిలేసి గుమ్మానికి ఎదురుగా వచ్చి నిలబడ్డాడు.
వీరమ్మ మాత్రం ఈ విషయం ముందే తెలిసిందానిలా ఒక నిట్టూర్పు విడిచింది..

“అంజిగా ! ఇట్రా రా” అంటూ సిద్దన్న ఏదో గుర్తొచ్చిన వాడిలా పిలిచాడు.
“ ఏం నాయినా!!” అంటూ అంజి గుమ్మం దగ్గర నుంచి లోపలికి వచ్చాడు
.“రమణమ్మ అంగడికి పోయి రెండు బీడీ కట్టలు తీసుకొని రాపోరా!” అంటూ అంజి చేతిలో నోటు పెట్టినాడు సిద్దన్న.
అది చూసి సుజాత కోపం తో సిద్దన్న నీ …అతను తాగుతున్న బీడీ నీ చూస్తూ ఉండిపోయింది.
“సరే నాయనా!” అంటూ అంజి నోటుని జేబులో పెట్టుకొని వెళ్ళిపోయాడు.

*********************************

అంజి ఇన్ని రోజులు జేజి తో కలసి ఊర్లోనే ఉన్నాడు.. అమ్మానాయనా మూడు నెలలకో ,,నాలుగు నెలలకో ఒకసారి వచ్చి చూసేవారు.. కానీ ఈ రోజు అంజి యే వాళ్ళ తో కలసి బెంగుళూరు కి పోతున్నాడు.. అక్కడ వాళ్ళు పనిచేసే బిల్డింగ్ దగ్గర… వాళ్ళతో పాటు కలసి వుండబోతున్నాడు!!!… అంజి కి భలే సంతోషంగా వుంది ఇప్పుడు..
అంతే కాదు వాడి సంతోషానికి ఇంకో ముఖ్య కారణం..రేపటి నుంచి స్కూలుకి పోయే పని కూడా లేదు..నోటు బుక్కు లు రాసే పని,చదివే పని అస్సలే లేదు.. రోజంతా వాడికి నచ్చిన ఆటలన్నీ ఆడుకోవచ్చు.. ఇలా అంజి ఆలోచనలన్నీ బెంగుళూరు మీదనే వుండిపోయాయి..

అంజి వాళ్ళ ఇంటి సందు మలుపు తిరిగి వేరే వీధి లోకి వచ్చాడు…ఆ వీధిలోనే తను చదివే గవర్నమెంట్ స్కూలు వుంది…ఆ వీధిలో కొద్ది దూరం నడవగానే వాడికి దేశ నాయకుల పెయింటింగ్స్ వున్న స్కూలు గోడలు కనిపించాయి…ఆ గోడలు చూడగానే
అంతవరకూ ఉత్సాహంగా వున్న వాడి నడక వేగం ఒక్క సారిగా తగ్గిపోయింది.
***************************
అది స్కూలు ప్రారంభమయ్యే సమయం. పిల్లలందరూ స్కూలు దగ్గరే తిరుగుతున్నారు. అంతలోనే తన తరగతి అమ్మాయిలు సుధ,జానకి అటు వైపు గా రావడం గమనించాడు అంజి…
సుధ అంజికి దగ్గరగా వచ్చి
“అంజి.. నువ్వేమీ ఇంకా బ్యాగు తాలేదు. కొద్దిసేపుంటే గంట కొడతారు. ప్రేయర్ స్టార్ట్ అయిపోతుంది. నీకు తెలుసుగా! లేట్ గా వస్తే చంద్రం సారూ ఎట్లా కొడతాడో” అని చెప్పింది.

దానికి అంజి “మా నాయిన బీడిలు తెమ్మన్నాడు… తేవడానికి పోతున్నా” అని గొంతులో ఒక విధమైన నిర్లక్ష్యంతో సమాధానం చెప్పాడు..
దానికి సుధ,జానకి ఒకేసారి
“ సరే తొందరగా రా.. లేదంటే సార్ చేతిలో నీకు దెబ్బలే..” అంటూ చంద్రం సారు తరపున ఒక వార్నింగ్ ఇచ్చామనుకొని హడావిడిగా స్కూలు లోపలికి పరిగెత్తారు .
“ అసలు ఇంక స్కూలు కి వస్తే నే కదా చంద్రం సారు తో దెబ్బలు తినేది!!!!…..” పరిగెత్తుతున్న ఆ ఇద్దరి వైపు చూస్తూ నవ్వుకున్నాడు అంజి.

అంజి అంగడి దగ్గరకు వచ్చేసరికి అతని బెస్ట్ ఫ్రెండ్ శీను కొత్త నోట్ బుక్ చేతిలో పట్టుకొని కనబడ్డాడు.
శీను అంజి ని చూసి
“ రేయ్ అంజి.. నిన్న సారు మ్యాథ్స్ కోసం అందరినీ కొత్త నోట్ బుక్ లు కొనుక్కోమన్నాడు…. నువ్ కొనుకున్నావా?” అని అడిగాడు. అంజి, తాను బెంగుళూరు కి పోతున్నట్టు శీను కి చెప్పాలనుకున్నాడు…..కానీ ఎందుకో ఆగిపోయాడు..
“ లేదు రా.. ఇంకా కొన్లా..” అని మాత్రం అన్నాడు..
“ఇదుగో నా కొత్త బుక్కు…100 పేజీలు..చూడు” అని అంజికి ఇచ్చాడు శీను..
అప్పుడే స్కూలు గంట కొట్టాడు 5 వ తరగతి చదివే రాఘవ.
అది విని శీను “నువ్ తొందరగా రా రేయ్.. నేను పోతున్నా!! ..” అని కొద్ది దూరం వెళ్లి తల తిప్పి… ఎక్కడ అంజి గీతలు వున్న బుక్కు కొంటాడో? అని … “ సారు గీతలు లేని బుక్కు కొనమన్నాడు” అని చెప్పి చేతిలోని పుస్తకాన్ని వేలితో తిప్పుతూ వెళ్ళిపోయాడు…
స్కూలు లో ప్రేయర్ స్టార్ట్ అయ్యింది.
అంజి అంగడి లోపలికి వెళ్లి“ అక్కా ! 2 కట్టల బీడిలు ఇయ్యక్కా అని చేతిలో వున్న నోటును ఇచ్చాడు. తర్వాత బీడీ కట్టలు,మిగిలిన చిల్లర తీసుకొని తిరిగి ఇంటికి బయలు దేరాడు.
స్కూలు నుంచి ప్రేయర్ వినబడుతున్న కొద్దీ అంజికి ఆందోళన ఎక్కువయింది… ప్రతి రోజూ ఈ సమయానికి స్కూలు లోపల… ప్రేయర్ లో పిల్లలందరి తో పాటు నిలబడి వుండే తను… ఈ రోజు స్కూలు బయట వుండటం వలన ఏదో
కోల్పోతానేమో …అనే బాధ ఎక్కువవసాగింది…
***************************
క్లాస్ రూమ్ లో చంద్రం సార్ అటెండన్స్ తీసుకుంటున్నాడు.
అరుణ – ప్రసంట్ సార్
అజయ్ – ప్రసంట్ సార్
అంకమ్మ – ప్రసంట్ సార్
అంజి ….అంజి ….. అంజి ……
“ఏరా.. పిల్లలూ , వీడు ఈ రోజు కూడా రాలేదా!?”
“ ఆబ్సంట్ సార్!!… వాళ్ల నాయన వాణ్ని బెంగళూరు కి తీసుకుపోయినాడు సార్..”
“వీడు కూడా పోయినాడు…. బాగనే చదివేటోడే…… ఇంకో “డ్రాపవుటా?” … ఏం పీకుదామని బెంగళూరు పోయినాడు.
ఇంతోటి దానికి పిల్లోలను బడికి ఎందుకు పంపడం దేనికి… మాకు తలనొప్పి కాపోతే?””….
చంద్రం సార్ చికాకు పడుతున్నాడు..
***************************

అంజి భయంతో ఒక్క సారిగా కళ్ళు తెరచి చూస్తె చెట్టు కింది అరుగు మీద కూర్చొని ఉన్నాడు..
2 సంవత్సారాల క్రితం తన లాగే 3 వ తరరగతి చదివే సుబ్బలక్ష్మి బెంగళూరు కి వాళ్ళ అమ్మానాయన తో పాటు పోయినప్పుడు … మొదటిసారి చంద్రం సార్ నోటి నుండి “డ్రాపవుట్” అనే పదం విన్నాడు అంజి … మొదట్లో ఆ పదం అర్థం తెలియక పోయినా… మల్లేశ్,నవీన్,అమర్,ఖాజా….ఇలా కొంతమంది పిల్లలు స్కూలు కి రాకుండా నిలిచిపోతుంటే నూ ..ఎవరైనా అధికారులు వచ్చినపుడు వాళ్ళ మాటల్లోనూ ఈ పదం యొక్క అర్థం ఈజీగా తెలియసాగింది అంజికి…
తను కూడా రేపటి నుంచి స్కూలు లో “ డ్రాప్ అవుట్” అవుతాడు!!!..తనను అలా ఊహించుకునే సరికి అంజికి కళ్ళలో నీళ్ళు వచ్చాయి.. అలా ఏడుస్తూ కళ్ళు తుడుచుకొని పైకి లేచేసరికి… ఎదురుగా సిద్దన్న నిలబడి ఉన్నాడు..
అంజి ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో తెలియక సిద్ధన్న అంజి ని దగ్గరకు తీసుకుని.“ ఏమైంది అంజి.. ఎందుకు కల్లెమ్మడి నీల్లెట్టుకుంటున్నావ్…?“ఏడవబాకురా … నాతో చెప్పు… నేను ఏమీ అనను రా.. నాతో చెప్పు” …అంటూ అంజి ని బుజ్జగించసాగాడు.. అప్పుడు అంజి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ “నేను మీతో బెంగుళూరు కి రాను. నేను స్కూలు కి పోతాను” అని సిద్దన్నని ఎత్తుకోమని చేతులు చాపాడు అంజి . సిద్ధన్న అంజిని భుజం మీద ఎక్కించుకొని “నీ ఇట్టం రా అంజి…నీ స్కూలు కి పోవాలంటే స్కూలు కి, బెంగుళూరుకి వస్తానంటే అంటే బెంగళూరు కి”…
“ నిజం….ఒట్టూ” అంటూ అంజి సిద్దన్న చేతిని పట్టుకున్నాడు ..దానికి బదులుగా సిద్దన్న అంజి చేతిలో చెయ్యి వేసి “ ఒట్టు” అని చెప్పేసరికి అంజి ముఖం నవ్వుతూ కనిపించింది సిద్ధన్న కి…. “ఈ మాత్రం దానికేనా ఇందాక అంత ఏడుపు!” అని అంజి కి సిద్ధన్న తన వేళ్ళతో చంకళ్లో, నడుము దగ్గర చక్కిలిగింతలు పెట్టేసరికి ఆ చిక్కిగింతలకు అంజి మరింత సంతోషంగా నవ్వసాగాడు …
**************************

( చాసో గారి కథ “ఎందుకు పారేస్తాను నాన్నా?” స్ఫూర్తి తో రాసిన కథ)