Featured

First blog post

This is the post excerpt.

Advertisements

This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

post

గ్రీన్ శారీ

నాకూ తొందరగానే శారీ సెలెక్ట్ చేద్దామని అనిపించింది…కానీ ఎన్ని చోట్ల వెతికినా అటువంటి శారీ దొరకడం లేదు.. ఒక్క శారీ సెలెక్షన్ కోసం నేను ఇంత టైం తీసుకోవడం మరియు ఇన్ని విధాలుగా ఆలోచించడం చూసి.. మా టీం మొత్తం నా వైపు చాలా ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు… అందులోనూ ఇప్పటికే రెండు రోజుల షూటింగ్ వాయిదా పడింది.

ఆ సీన్ ని నా పర్సనల్ లైఫ్ నుంచి ఇన్‌స్పైర్ అయ్యి రాశాను.. .. స్క్రీన్ ప్లే రాసుకున్నప్పుడే హీరోయిన్ డ్రెస్ “గ్రీన్ శారీ” అని రాసుకున్నాను.. నేను ప్రేమించి దూరం చేసుకున్న అమ్మాయి ఆ గ్రీన్ శారీ లో చాలా అందంగా వుంటుంది. తన ని ఆ శారీ లో చూసిన ప్రతిసారి … తన తో కలసి జీవించాబోయే ఆ అదృష్టవంతుడు నేనే అన్నట్టు ఫీల్ అవుతాను.. అంత అందంగా వుంటుంది తను ఆ శారీ లో.. అలాగే ఆ సీన్ లో, ఆ శారీ కి కూడా చాలా ఇంపార్టెంట్ వుంది..

కానీ ఇలా ..ఒక్క శారీ కోసం సినిమాని ఇంకా లేట్ చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు… తర్వాత యాక్టర్స్ డేట్స్ కోసం చాలా కష్టపడాలి.. ఇంక..ఏ అమ్మాయినైతే ఊహించి ఆ సీన్ రాశానో.. తనకే కాల్ చేసి అడుగుదామనుకున్నాను….తన దగ్గర తప్పకుండా ఆ శారీ వుంటుందన్న నమ్మకం తో… కానీ ధైర్యం చాలలేదు..

తర్వాత ఆలోచించి… ఆలోచించి…
“ ఐ నీడ్ టు టాక్ టు యు” అని
తనకి వాట్స్ అప్ లో మెసేజ్ పెట్టాను..
బ్లూ స్టిక్స్ అయితే పడలేదు..
కానీ తను చదివే ఉంటుందని నమ్మకం..
మెసేజ్ పెట్టిన రెండు నిమిషాలకి తన భర్త తో ఒక మాల్ లో తీసుకున్న ఫోటోని డీపీ గా మార్చింది..
ఆ డీపీ అర్థం “నాకు పెళ్ళి అయ్యింది..ఇప్పుడేమి మాట్లాడ్తావు??”అంటూ నన్ను వెక్కిరించడం..లేదా ప్రశ్నించడం..ఏదైనా కావచ్చు!!
అప్పటి నుంచి ప్రతి నిమిషానికి చెక్ చేస్తున్నా…తన నుంచి రిప్లై వస్తుందేమో అని…
చివరికి 2 గంటల తర్వాత రిప్లై వచ్చింది..
***********************************
ఏంటీ?

ఐ నీడ్ ఎ స్మాల్ హెల్ప్

ఏంటీ?

నాకు నీ గ్రీన్ శారీ కావాలి..

నేను ఆ శారీ లో చాలా బాగుంటాను…
అనేవాడివి..అదేనా??

అవును. అదే…ఉందా??

కాల్చేదమనుకున్నా ఆ శారీని చాలా సార్లు…
కానీ ఎందుకో ఇంకా నా దగ్గరే పడి వుంది…..

రేపు వీలవుతుందా???…ఇవ్వడానికి

సరే ఇస్తాను.. ఎక్కడ??

నీకు దగ్గర్లో వుండే ప్లేస్.. ఏదైనా ఒకే..

మా ఇంటి దగ్గర వుండే కాఫీ షాప్ లో….
లొకేషన్ నీకు షేర్ చేస్తాను

ఓకేథ్యాంక్స్..బై
**********************************************************
ఇంతే.. మా మధ్య వాట్స్ అప్ సంభాషణ… మధ్యలో చాలా మాటలు టైప్ చేసి డిలీట్ చేశాను నేను… అలాగే తను కూడా…

నేను ఉండే చోటు నుంచి ఒక గంట ప్రయాణం..
తను ఖచ్చితంగా లేట్ గా వస్తుందని తెలుసు….అలాగే తను నా మాటలకు వెక్కిరింత….వ్యంగ్యం తో కూడిన సమాధానాలు ఇస్తుందని కూడా నాకు తెలుసు…
అయినా అన్నింటికీ సిద్ధపడీ.. చాలా తొందరగానే కాఫీ షాప్ లోకి వచ్చి కూర్చున్నాను..
ఊహించినట్టే తను గంటకు పైగా ఆలస్యంగా వచ్చింది…. తన ఇంటి నుండి ఈ కాఫీ షాప్ కి కేవలం పది నిమిషాల దూరం అంతే ..

నా ఎదురుగా వున్న చైర్ లో కూర్చొంది.. ఎప్పుడూ తనే ముందుగా పలకరించేది.. కానీ ఇప్పుడు, తన ఎదురుగా ఎవ్వరూ లేనట్టు మౌనంగా కూర్చొని వుంది…
నేనే ముందుగా “ఎలా వున్నావు?” అని పలకరించాను..
“మొదట్లో నిన్ను వద్దనుకొని….పెళ్లి చేసుకున్నాను కదా!!.. తప్పు చేశానేమోనని చాలా దిగాలుగా వుండేది….కానీ ఇప్పుడు ఫర్వాలేదు…నేను, మా ఆయన చాలా హ్యాపీగా ఉన్నాము..” అంది.
ఊహించిన సమాధానం…
మళ్ళీ మౌనం.. అటూ ఇటూ చూస్తుంది తప్ప ఎదురుగా వున్న నా వైపు చూడదు.. ఒకవేళ చూసినా.. అరక్షణం పాటు కూడా నా మీద చూపు నిలపదు….మళ్ళీ అటూ ఇటూ చూస్తుంది..
మళ్ళీ నేనే “నా మొదటి సినిమా షూటింగ్ మొదలైంది..” అని చెప్పాను..
తను “ ఆహా..” అంది.
“కేవలం “ఆహా…” నా.. నాకు సినిమాలు అంటే ఎంత ఇష్టమూ తెలుసు కదా!.. అందులోనూ నా మొదటి సినిమా. కనీసం కంగ్రాచ్యు లేషన్ కూడా లేదు..”
“సినిమా ఇప్పుడే కదా మొదలయ్యింది… పూర్తి అయ్యి , హిట్ అయిన తర్వాత చెప్తాను..” అని అంది… కానీ తన మొహం లో ఈ విషయం పట్ల ఎటువంటి ఉత్సాహం లేదు.. ఒకవేళ వున్నా కూడా, నా దగ్గర దాస్తుందేమో తెలియదు..
ఎందుకంటే..ఒకప్పుడు నేను అనుకున్నది సాధించాలని తనే ఎక్కువగా కోరుకునేది…

“సరే.. ఆ విషయం వదిలెయ్యి…ఈ మధ్య ఏమైనా సినిమాలు చూశావా?” అంటూ ..మళ్ళీ ఎదో ఒకటి మాట్లాడాలని ప్రయత్నించాను…
“నేను సినిమాలు చూడటం మానేసి రెండు సంవత్సరాలు అయ్యింది. మన బ్రేక్ అప్ తర్వాత నాకు సినిమాలు అంటే ఇష్టం పూర్తిగా పోయింది..”..అంది
ఇప్పటివరకూ తను మాట్లాడిన మాటలకి నా సహనం చచ్చిపోయినట్లు వుంది.. ఎక్కడో నా మనసులో అనుకున్న మాట పైకి వచ్చేసింది.. “నువ్వే కదా!! నీతో కలిసి బ్రతకడం కష్టం.. బ్రేక్ అప్ అని చెప్పింది..” అనేశాను
“అవును …నేనే వద్దనుకున్నాను.. కానీ తమరు మాత్రం నిమిత్త మాత్రులు కదా!!..”
ఒక క్షణం తర్వాత .. మళ్ళీ తనే “అమ్మాయి గా పుట్టి వుంటే తెలిసేది.. నా బాధ ఏంటో??..ఎన్ని రోజులు నిద్ర లేకుండా ఆలోచించానో తెలుసా!!..”
“దేని గురుంచి ఆలోచించావు…?” అడిగాను
“అందరు అమ్మాయిలు ఆలోచించేదే!!”
“ అదే….ఏమిటి?”
“ నీకు ….నేను ముఖ్యమా… కెరియర్ ముఖ్యమా?” అని”
“ఇలాంటి ప్రశ్న….నువ్వు నన్ను ఎప్పుడూ అడగలేదు”
“చాలా సార్లు అడుగుదామనుకున్నాను… కానీ భయం వేసింది.. ఎక్కడ నువ్వు నన్ను ఇబ్బంది పెట్టలేక… మౌనంగా వుంటావో!! అని…. అలాగే నీ కెరియర్ మీద నీకున్న పిచ్చి ని చూశాక.. ఆ భయమే నిజం అయింది… అందుకే, నేనే వద్దనుకొని వెళ్ళాను..”

“మరి ఇప్పుడు ఎందుకు అడుగుతున్నావు?”
“కనీసం…నేను ఇప్పుడైనా అడుగుతున్నాను.. కానీ నువ్వు ఇప్పటికైనా నీ అసలు ముసుగు తీసి మాట్లాడటం లేదు …” అంది..
“ముసుగా??…అంటే”
“అంటే… అప్పుడు నేను వద్దు అని చెప్పినప్పుడు…నువ్వు ఎందుకు మౌనంగా వున్నావు?.. అలాగే మళ్ళీ ఎందుకు ఈ రోజు కలవాలనుకున్నావు? ..”
“ కేవలం శారీ కోసమే… ఒక ఫ్రెండ్ లా… నీ దగ్గర వుంటుందని అడిగాను.. అంతే”
“ కాదు… నువ్వు ఎందుకు వచ్చావో.. నేను చెప్పనా?… ఇప్పుడు నీ కెరియర్ గోల్ నువ్వు రీచ్ అయ్యావు ..సో మళ్ళీ నేను గుర్తొచ్చాను… ఇప్పుడు నేను కావాలి అనిపిస్తోంది.. నాతో వుండాలి అనిపిస్తోంది.. అది బయటకి చెప్పుకోలేక.. ఈ విధంగా నా ముందుకి వచ్చి కూర్చున్నావు..ఛీ….ఇంతకంటే పచ్చిగా మాట్లాడితే బాగోదు…ఇలాంటి చెత్త టెక్నిక్ లు సినిమాల్లో ఉపయోగించుకో.. చాలా బాగుంటాయి ..బయట కాదు” అంటూ శారీ ని టేబుల్ పైన పెట్టింది..

తను అలా.. నా మనసు లో నీచపు ఆలోచనలన్నీ బైటికి చెప్తుంటే… నా కళ్ళు పైకెత్తి తన వైపు చూడడానికే భయపడ్డాయి …తను బ్రేకప్ చెప్పినప్పడు …. నా కెరియర్ గురుంచి తప్పితే నేను దేని గురుంచి పెద్దగా బాధపడలేదు..కానీ ఇప్పుడు తను ఛీ కొడుతుంటే… బయటకి కన్నీళ్లు రావడం లేదు కానీ…నేను ఏడుస్తూ కూర్చున్నాను.. నా హిపోక్రసి మీద నాకే అసహ్యం కలిగింది..

తను వెళ్ళిపోయింది…కాఫీ షాప్ వదిలి…నన్ను కూడా శాశ్వతంగా వదిలి ….
************************************

” రోజుకి 4 ఆటలు మాత్రమే”

ఉదయం 10 గంటలు
బస్సు దిగాడు వరుణ్.
తను ఆలోచిస్తూ నడుస్తున్నాడు,
ఈ రోజు తను చేయబోయేది తప్పా, ఒప్పా అని…. గత 3 నెలలుగా ఆలోచిస్తూనే వున్నాడు.

16 ఏళ్ళ వయసున్న వరుణ్ కి అది చాలా పెద్ద సమస్య…. అలాగే ఇప్పుడున్న తన పరిస్థితికి ఈ విధంగా చేయడం, చాలా అవసరమని అనుకుంటున్నాడు.

రాత్రి 12:30 వరకూ సమయం వుంది. కానీ రోజంతా ఇలా ఆలోచిస్తూ ఉండాలంటే చాలా కష్టం గా అన్పించింది. అప్పటివరకూ టైం పాస్ చేయాలనుకున్నాడు.

తనకి తెలిసిన టైం పాస్ సినిమా మాత్రమే. టౌన్ లోకి ఎంటర్ అయ్యేటప్పుడు కొత్త సిన్మాల పోస్టర్లు చాలనే చూశాడు. ఇది సీజన్ కాదు కాబట్టి పెద్ద హీరోల సినిమాలు ఒక్కటి కుడా లేవు. తనకు ఇప్పుడు అవన్నీ ఆలోచించాలని లేదు, ఆటో మాట్లాడుకొని థియేటర్ కి వెళ్ళాడు.
…………………………………………………………………………

ఉదయం 11:30 , మార్నింగ్ షో

సిన్మా చూస్తూ వేరే విషయం గురుంచి ఆలోచించడం ఇదే మొదటిసారి. తను ఏ చెత్త సిన్మాకి వెళ్ళినా స్క్రీన్ మీద తప్ప వేరే ధ్యాస వుండేది కాదు.

వరుణ్ ఇంటర్మీడియట్ సెకండ్ ఇయర్ చదువుతున్నాడు . చాలా మంది ఇంటర్మీడియట్ విద్యార్థులు చదివే ప్రయివేట్ కాలేజిలోనే తనూ చదువుతున్నాడు. ఇంకో 6 నెలలు ఓపిక పడితే ఎంసెట్ ఎగ్జామ్స్ కూడా అయిపోతాయి. ఇటువంటి సమయం లో తను ఇలా ఆలోచిస్తున్నాడు అంటే, తనకే బాధగా అన్పించేది.

తన పేరెంట్స్ ఆ కాలేజీ లో జాయిన్ చేయించడానికి ఎంత కష్టపడ్డారో!……….

వాళ్ళు ఫీజు కట్టడానికి అప్పు చేసిన సంగతి తను ఎప్పటికీ మర్చిపోవాలనుకోవడం లేదు. పది వరకూ గవర్నమెంట్ స్కూల్ లోనే వరుణ్ చదువుకున్నాడు. చదువుకోవడానికి ఇంత ఫీజులు కట్టాలని, అప్పులు కూడా చేయాలని తనకు మొట్టమొదటి సారి తెలిసింది ఇక్కడ జాయిన్ అయినప్పుడే.

ఇలాంటి ఆలోచనలతోనే సిన్మా అయిపోయింది. థియేటర్ నుంచి బయటకి వచ్చాడు. ఫాస్ట్ ఫుడ్ సెంటర్ కి వెళ్లి మసాలా దోశ తిన్నాడు.
ఇంకా చాలా టైం వుంది. ఈ టౌన్ లో ఒంటరిగా, ప్రశాంతగా కూర్చోవడానికి మంచి ప్లేసే లేదు. దానికి తోడు తన చేతిలో లగేజి కూడా వుంది. అందుకే ఆటో మాట్లాడి ఇంకో థియేటర్ కి వెళ్ళాడు.
………………………………………………………………………

మధ్యాహ్నం 2:45 , మ్యాట్నీ షో

టికెట్ తీసుకొని నేరుగా వెళ్లి సీట్లో

కూర్చున్నాడు. సీట్లన్నీ ఖాళీగా వుండటంతో లగేజిని పక్క సీట్లో వేసి ముందు సీట్ మీద కాలు పెట్టి దర్జాగా కూర్చొన్నాడు. ఏ. సి రూములో దొరికే ఈ దర్జా కోసమే తను చాలా సార్లు సిన్మాలకి వెళ్తుంటాడు కూడా…

పది ఎగ్జామ్స్ తర్వాత తెలిసింది తనకి…. తను పోటీ లో వున్న గుర్రాన్ని అని!…

ఆటల్లో పోటీ ఉంటుందని, చిన్నప్పటి నుంచి ఆటలే ఆడటం మానేశాడు తను. ఒక వేళ ఆడినా ఎప్పుడూ ఓడిపోయేవాడు. కానీ ఓడిపోయానని ఎప్పుడూ బాధ పడలేదు. ఎందుకంటే, తనకి పోటీ అంటే ఖచ్చితంగా ఓడిపోతాను అని తెలుసు కాబట్టి.
కానీ ఈ ఎంసెట్ ఎగ్జామ్స్ అనేవి ఆటల్లా కాదు… ఇవి వేరే… వీటిలో తక్కువ మార్కులు వస్తే, ఇంక జీవితం అంతే..

సినిమా నుంచి బయటికి వచ్చేసరికి ఐదున్నర అయింది. బయట పానీ పూరీ బండి దగ్గర ఒక మసాలా పూరి తిన్నాడు. ఒకే కాంపౌండ్ లోనే మూడు థియేటర్ లు పక్క పక్కనే ఉన్నాయి. తర్వాత పక్క థియేటర్ టికెట్ కౌంటర్ వైపుకు నడిచాడు.
………………………………………………………………………

సాయంత్రం 6:30 , ఫస్ట్ షో

సిన్మా స్టార్ట్ అయ్యేముందు పైకి లేచే తెర , ఆ స్క్రీన్ మీద బ్యానర్ పేరు ,సినిమా పేరు పడే విధానం,…..ఇవన్నీ చూడటం వరుణ్ కి చాలా ఇష్టం. థియేటర్ మొత్తం లైట్స్ ఆఫ్ చేసి ఒక్కసారిగా తెర మీద వెలుగు పడగానే ఒక విధమైన సంతోషం వేస్తుంది తనకి.

ఇప్పుడు మాత్రం , తన కి శూన్యం లో ఉన్నట్టే వుంది. తనకు వచ్చే చాలా ఆలోచనలు తనకు ఎటువంటి సంతోషాన్నీ ఇవ్వడం లేదు.

చదువంటే ఇంత భయంకరంగా ఉంటుందా?? .

అక్కడ ఉదయం 6 నుంచి రాత్రి 10 వరకూ కూర్చొని ..కూర్చొని… బుర్ర మొద్దులా తయారయ్యేది. ఇలాంటి చదువును తను ఇంతకు ముందు ఎప్పుడూ చూడలేదు. తర్వాత చదువులు కూడా ఇలాగే వుంటాయేమో తెలియదు. తను ఆ కాలేజీ లో వున్నప్పుడు, ఒక మంద లో తప్పిపోయిన గొర్రె పిల్లలా తికమక పడేవాడు.

సినిమా చాలా తొందరగానే ఐపోయినట్టు అన్పించింది తనకి. మళ్ళీ ఆ లగేజీ ని తీసుకొని హోటల్ కెళ్ళి ఒక ప్లేట్ ఇడ్లీ ఆర్డరిచ్చాడు. సగం ప్లేట్ మాత్రమే తినగలిగాడు. మిగిలింది అక్కడే వదిలేసి తన లగీజేతో మరో థియేటర్ వైపు నడిచాడు.
…………………………………………………………………………

రాత్రి 9:45 , సెకండ్ షో

తన ఫ్రెండ్ తో కలిసి మొదటిసారి 7 వ క్లాసు లో సెకండ్ షో సినిమా కి వెళ్ళాడు. మధ్యలోనే నిద్రపోతానేమో అనుకున్నాడు…కానీ అలా జరగలేదు. అప్పటి నుంచి సెకండ్ షో కి వెళ్ళడం అంటే తన ధైర్యానికి, సాహసానికి ఒక కొలమానం గా అనుకునేవాడు…

కానీ ఇప్పుడు చాలా భయం గా వుంది. ఎందుకంటే ఈ రోజుకి ఇదే ఆఖరి షో.ఈ షో అయిపోయిన తర్వాత తను ఇన్ని రోజులు నుంచి ఏం ఆలోచించాడో…అది చేయాలి. అది అంత ఈజీ కాదు.

ఈ చదువుల కి భయపడి సూసైడ్ చేసుకున్న చాలా మంది విద్యార్థుల మాదిరిగా తను కూడా చనిపోవాలని అనుకోవడం లేదు!!.

అలాగని ఇంట్లో వాళ్లకు చెప్పుకోవాలని కూడా లేదు…. వాళ్ళకి ఇట్లాంటి చదువులు చదివితేనే గొప్ప.. కాబట్టి వాళ్ళకి తను చెప్పేది అస్సలు అర్థం కాదు అన్పించింది.

ముఖ్యంగా తనకు ఆ నోటీసు బోర్డ్ లో అతికించే ఆ 1 నుంచి 10 ర్యాంకుల లిస్టు చూడాలనుకోవడం లేదు.
మార్కులు తక్కువ వచ్చినోళ్ళ తో పాటు బయట నిలబడాలని అస్సలు లేదు…….. వీటన్నిటి నుంచి తప్పించుకోవాలని ఆలోచించాడు.
అందుకే దూరంగా వెళ్లాలని నిర్ణయించుకున్నాడు. చాలా మందికి అది పారిపోవడం లాగా అన్పించవచ్చు.

రాత్రి 12:30 కి హైదరాబాద్ కి బస్సు. అక్కడ తనకు ఎవరూ తెలియదు. కానీ బతకవచ్చన్న చిన్న ధైర్యం తో ఈ సాహసం చేసి వెళ్ళిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

……………………………………………….. ………………………………………………..

డ్రాపవుట్

తమ బట్టలన్నీ బ్యాగ్ లో సర్దుతూ వుంది సుజాత.
ఇంకో మూలన సిద్దన్న బీడీ తాగుతూ నేల మీద కూర్చొని ఉన్నాడు.

బయట సిద్దన్న తల్లి వీరమ్మ అరుగు మీద కూర్చొని వక్కలు దంచుతూ వుంది.
వీరమ్మకి ఎదురుగా సిద్దన్న కొడుకు పదేళ్ళ అంజి టైరుతో ఆడుకుంటూ ఉన్నాడు.
“ఇంకా తేమల్లెదే నీది?” అంటూ సిద్దన్న సుజాత ను గదమాయించాడు.

.“నువ్వేమో బీడీ తాగాతా ఉండావు గాని, నాకేమైనా సాయం చేస్తా వుండావా?… మళ్ళా అజమాయిషీ ఒకటి. మీ అమ్మకి చెప్పు ఇంటిని జాగ్రత్తగా చూడమని. పోయినసారి వచ్చేసరికి ఇల్లు ఎంత గలీజుగా పెట్టిందో!!!… మా తల్లి. ఒక్క పూట కూడా అలికినట్టు లేదు. దానికే … పాపం మన అంజి గాడికి జరం ఫుల్లుగా వచ్చింది…..వాంతులు,బేదులు….. బిడ్డ సగం అయిపోయినాడు.” అంటూ సుజాత అత్త మీద తనకున్న ఆక్రోశాన్ని వెళ్లగక్కింది.
“అందుకే గదనే, ఈ తూరి అంజి గాడిని కూడా మనతో పాటు తీస్కబోయేది.” అని సిద్దన్న గుమ్మం వైపు చూస్తూ కాస్త గట్టిగా అన్నాడు.
తండ్రి చెప్పిన మాటలు వినగానే అంజి గాడి మొహం సంతోషం తో నిండిపోయింది. ఆడుకుంటున్న టైరు వదిలేసి గుమ్మానికి ఎదురుగా వచ్చి నిలబడ్డాడు.
వీరమ్మ మాత్రం ఈ విషయం ముందే తెలిసిందానిలా ఒక నిట్టూర్పు విడిచింది..

“అంజిగా ! ఇట్రా రా” అంటూ సిద్దన్న ఏదో గుర్తొచ్చిన వాడిలా పిలిచాడు.
“ ఏం నాయినా!!” అంటూ అంజి గుమ్మం దగ్గర నుంచి లోపలికి వచ్చాడు
.“రమణమ్మ అంగడికి పోయి రెండు బీడీ కట్టలు తీసుకొని రాపోరా!” అంటూ అంజి చేతిలో నోటు పెట్టినాడు సిద్దన్న.
అది చూసి సుజాత కోపం తో సిద్దన్న నీ …అతను తాగుతున్న బీడీ నీ చూస్తూ ఉండిపోయింది.
“సరే నాయనా!” అంటూ అంజి నోటుని జేబులో పెట్టుకొని వెళ్ళిపోయాడు.

*********************************

అంజి ఇన్ని రోజులు జేజి తో కలసి ఊర్లోనే ఉన్నాడు.. అమ్మానాయనా మూడు నెలలకో ,,నాలుగు నెలలకో ఒకసారి వచ్చి చూసేవారు.. కానీ ఈ రోజు అంజి యే వాళ్ళ తో కలసి బెంగుళూరు కి పోతున్నాడు.. అక్కడ వాళ్ళు పనిచేసే బిల్డింగ్ దగ్గర… వాళ్ళతో పాటు కలసి వుండబోతున్నాడు!!!… అంజి కి భలే సంతోషంగా వుంది ఇప్పుడు..
అంతే కాదు వాడి సంతోషానికి ఇంకో ముఖ్య కారణం..రేపటి నుంచి స్కూలుకి పోయే పని కూడా లేదు..నోటు బుక్కు లు రాసే పని,చదివే పని అస్సలే లేదు.. రోజంతా వాడికి నచ్చిన ఆటలన్నీ ఆడుకోవచ్చు.. ఇలా అంజి ఆలోచనలన్నీ బెంగుళూరు మీదనే వుండిపోయాయి..

అంజి వాళ్ళ ఇంటి సందు మలుపు తిరిగి వేరే వీధి లోకి వచ్చాడు…ఆ వీధిలోనే తను చదివే గవర్నమెంట్ స్కూలు వుంది…ఆ వీధిలో కొద్ది దూరం నడవగానే వాడికి దేశ నాయకుల పెయింటింగ్స్ వున్న స్కూలు గోడలు కనిపించాయి…ఆ గోడలు చూడగానే
అంతవరకూ ఉత్సాహంగా వున్న వాడి నడక వేగం ఒక్క సారిగా తగ్గిపోయింది.
***************************
అది స్కూలు ప్రారంభమయ్యే సమయం. పిల్లలందరూ స్కూలు దగ్గరే తిరుగుతున్నారు. అంతలోనే తన తరగతి అమ్మాయిలు సుధ,జానకి అటు వైపు గా రావడం గమనించాడు అంజి…
సుధ అంజికి దగ్గరగా వచ్చి
“అంజి.. నువ్వేమీ ఇంకా బ్యాగు తాలేదు. కొద్దిసేపుంటే గంట కొడతారు. ప్రేయర్ స్టార్ట్ అయిపోతుంది. నీకు తెలుసుగా! లేట్ గా వస్తే చంద్రం సారూ ఎట్లా కొడతాడో” అని చెప్పింది.

దానికి అంజి “మా నాయిన బీడిలు తెమ్మన్నాడు… తేవడానికి పోతున్నా” అని గొంతులో ఒక విధమైన నిర్లక్ష్యంతో సమాధానం చెప్పాడు..
దానికి సుధ,జానకి ఒకేసారి
“ సరే తొందరగా రా.. లేదంటే సార్ చేతిలో నీకు దెబ్బలే..” అంటూ చంద్రం సారు తరపున ఒక వార్నింగ్ ఇచ్చామనుకొని హడావిడిగా స్కూలు లోపలికి పరిగెత్తారు .
“ అసలు ఇంక స్కూలు కి వస్తే నే కదా చంద్రం సారు తో దెబ్బలు తినేది!!!!…..” పరిగెత్తుతున్న ఆ ఇద్దరి వైపు చూస్తూ నవ్వుకున్నాడు అంజి.

అంజి అంగడి దగ్గరకు వచ్చేసరికి అతని బెస్ట్ ఫ్రెండ్ శీను కొత్త నోట్ బుక్ చేతిలో పట్టుకొని కనబడ్డాడు.
శీను అంజి ని చూసి
“ రేయ్ అంజి.. నిన్న సారు మ్యాథ్స్ కోసం అందరినీ కొత్త నోట్ బుక్ లు కొనుక్కోమన్నాడు…. నువ్ కొనుకున్నావా?” అని అడిగాడు. అంజి, తాను బెంగుళూరు కి పోతున్నట్టు శీను కి చెప్పాలనుకున్నాడు…..కానీ ఎందుకో ఆగిపోయాడు..
“ లేదు రా.. ఇంకా కొన్లా..” అని మాత్రం అన్నాడు..
“ఇదుగో నా కొత్త బుక్కు…100 పేజీలు..చూడు” అని అంజికి ఇచ్చాడు శీను..
అప్పుడే స్కూలు గంట కొట్టాడు 5 వ తరగతి చదివే రాఘవ.
అది విని శీను “నువ్ తొందరగా రా రేయ్.. నేను పోతున్నా!! ..” అని కొద్ది దూరం వెళ్లి తల తిప్పి… ఎక్కడ అంజి గీతలు వున్న బుక్కు కొంటాడో? అని … “ సారు గీతలు లేని బుక్కు కొనమన్నాడు” అని చెప్పి చేతిలోని పుస్తకాన్ని వేలితో తిప్పుతూ వెళ్ళిపోయాడు…
స్కూలు లో ప్రేయర్ స్టార్ట్ అయ్యింది.
అంజి అంగడి లోపలికి వెళ్లి“ అక్కా ! 2 కట్టల బీడిలు ఇయ్యక్కా అని చేతిలో వున్న నోటును ఇచ్చాడు. తర్వాత బీడీ కట్టలు,మిగిలిన చిల్లర తీసుకొని తిరిగి ఇంటికి బయలు దేరాడు.
స్కూలు నుంచి ప్రేయర్ వినబడుతున్న కొద్దీ అంజికి ఆందోళన ఎక్కువయింది… ప్రతి రోజూ ఈ సమయానికి స్కూలు లోపల… ప్రేయర్ లో పిల్లలందరి తో పాటు నిలబడి వుండే తను… ఈ రోజు స్కూలు బయట వుండటం వలన ఏదో
కోల్పోతానేమో …అనే బాధ ఎక్కువవసాగింది…
***************************
క్లాస్ రూమ్ లో చంద్రం సార్ అటెండన్స్ తీసుకుంటున్నాడు.
అరుణ – ప్రసంట్ సార్
అజయ్ – ప్రసంట్ సార్
అంకమ్మ – ప్రసంట్ సార్
అంజి ….అంజి ….. అంజి ……
“ఏరా.. పిల్లలూ , వీడు ఈ రోజు కూడా రాలేదా!?”
“ ఆబ్సంట్ సార్!!… వాళ్ల నాయన వాణ్ని బెంగళూరు కి తీసుకుపోయినాడు సార్..”
“వీడు కూడా పోయినాడు…. బాగనే చదివేటోడే…… ఇంకో “డ్రాపవుటా?” … ఏం పీకుదామని బెంగళూరు పోయినాడు.
ఇంతోటి దానికి పిల్లోలను బడికి ఎందుకు పంపడం దేనికి… మాకు తలనొప్పి కాపోతే?””….
చంద్రం సార్ చికాకు పడుతున్నాడు..
***************************

అంజి భయంతో ఒక్క సారిగా కళ్ళు తెరచి చూస్తె చెట్టు కింది అరుగు మీద కూర్చొని ఉన్నాడు..
2 సంవత్సారాల క్రితం తన లాగే 3 వ తరరగతి చదివే సుబ్బలక్ష్మి బెంగళూరు కి వాళ్ళ అమ్మానాయన తో పాటు పోయినప్పుడు … మొదటిసారి చంద్రం సార్ నోటి నుండి “డ్రాపవుట్” అనే పదం విన్నాడు అంజి … మొదట్లో ఆ పదం అర్థం తెలియక పోయినా… మల్లేశ్,నవీన్,అమర్,ఖాజా….ఇలా కొంతమంది పిల్లలు స్కూలు కి రాకుండా నిలిచిపోతుంటే నూ ..ఎవరైనా అధికారులు వచ్చినపుడు వాళ్ళ మాటల్లోనూ ఈ పదం యొక్క అర్థం ఈజీగా తెలియసాగింది అంజికి…
తను కూడా రేపటి నుంచి స్కూలు లో “ డ్రాప్ అవుట్” అవుతాడు!!!..తనను అలా ఊహించుకునే సరికి అంజికి కళ్ళలో నీళ్ళు వచ్చాయి.. అలా ఏడుస్తూ కళ్ళు తుడుచుకొని పైకి లేచేసరికి… ఎదురుగా సిద్దన్న నిలబడి ఉన్నాడు..
అంజి ఎందుకు ఏడుస్తున్నాడో తెలియక సిద్ధన్న అంజి ని దగ్గరకు తీసుకుని.“ ఏమైంది అంజి.. ఎందుకు కల్లెమ్మడి నీల్లెట్టుకుంటున్నావ్…?“ఏడవబాకురా … నాతో చెప్పు… నేను ఏమీ అనను రా.. నాతో చెప్పు” …అంటూ అంజి ని బుజ్జగించసాగాడు.. అప్పుడు అంజి కళ్ళు తుడుచుకుంటూ “నేను మీతో బెంగుళూరు కి రాను. నేను స్కూలు కి పోతాను” అని సిద్దన్నని ఎత్తుకోమని చేతులు చాపాడు అంజి . సిద్ధన్న అంజిని భుజం మీద ఎక్కించుకొని “నీ ఇట్టం రా అంజి…నీ స్కూలు కి పోవాలంటే స్కూలు కి, బెంగుళూరుకి వస్తానంటే అంటే బెంగళూరు కి”…
“ నిజం….ఒట్టూ” అంటూ అంజి సిద్దన్న చేతిని పట్టుకున్నాడు ..దానికి బదులుగా సిద్దన్న అంజి చేతిలో చెయ్యి వేసి “ ఒట్టు” అని చెప్పేసరికి అంజి ముఖం నవ్వుతూ కనిపించింది సిద్ధన్న కి…. “ఈ మాత్రం దానికేనా ఇందాక అంత ఏడుపు!” అని అంజి కి సిద్ధన్న తన వేళ్ళతో చంకళ్లో, నడుము దగ్గర చక్కిలిగింతలు పెట్టేసరికి ఆ చిక్కిగింతలకు అంజి మరింత సంతోషంగా నవ్వసాగాడు …
**************************

( చాసో గారి కథ “ఎందుకు పారేస్తాను నాన్నా?” స్ఫూర్తి తో రాసిన కథ)